Reisverslag vanaf dag 26 (30-11-2011)

SMS: We liggen hier toch redelijk vroeg op bed. Tot nu toe elke dag vroeg op om vlug te ontbijten en dan Gambia in om dingen te bezoeken. Woensdag (30-11) gaan we naar een psychiatrisch ziekenhuis. Donderdag (01-12) geven we de motoren en de Landrover af die in een container op een boot terug worden gebracht naar Nederland. Vrijdag (02-12) maken we met een gids in een open terreinwagen een tocht door de Gambiaanse jungle. Wij zijn hier al op de lokale televisie te zien geweest. We worden op straat ook herkend. Wim staat hier inmiddels bekend als de Landroverman.

Klik hier voor gereden track

 

Reisverslag dag 25 (29-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Om 10.00 uur afgesproken bij hotel Sun Wings. Daar ontmoeten we de contactpersonen van de Stichting Hand to Hand. Samen met nog enkele andere challengers gaan we eerst naar de Nursery school. Deze is niet erg ver van Banjul gelegen, edoch we moeten wel kilometerslang de binnenlanden in, hobbelen over stoffige zandpaden. Maar dan, vele kilometers verder, na de zoveelste compound, zien we de school. Normaal gesproken zijn er circa 70 kinderen, maar vandaag minder dan 20. Dit ivm een schoolvakantie. Door het personeel, een leidster, een leraar en een klusjesman wordt van alles uitgelegd over het doel van de school. In principe worden hier de kleinste kinderen voorbereid op de primary school. Ze leren de Engelse taal.

Er wordt hun van alles bij gebracht over zeden, gewoonten en alle vormen van moraal en hygiene. De kinderen mogen een paar demo's verzorgen in het Engels: alfabet, tellen, maanden, dagen, etc. Ook wordt er nog een muziekspektakel opgevoerd. Daarna wordt er snoep uitgedeeld, de lolly's van onze snoepsponsor. De school ziet er trouwens mooi uit, alles is net opnieuw geschilderd in de kleuren wit en blauw. Het is gelegen in een mooie tuin, waar de nodige producten worden verbouwd. Bij het afscheid worden nog de nodige foto's gemaakt, handjes geschud en gezwaaid.

Dan op naar de volgende school. Eerst weer een mooie stoffige route door de binnenlanden. In feite is het een trainingscentrum voor timmerlieden. Aan zo'n 30 jongeren worden de kneepjes van het vak bij gebracht: schaven, zagen, beitelen en alle andere handelingen met het hout. Ze kunnen van alles maken: kasten, stoelen, banken, ledikanten. Alles is 100% handmade. De school wordt uitgebreid met een afdeling electrotechniek. Tevens zien we op het terrein een gebouw waarin een soort naaiatelier is, waarin de meisjes het couturier vak kunnen leren. Ook dit is nog in opbouw, maar zal binnen een week draaien. Alles staat in principe gebruiksklaar.

Na afloop van dit bezoek zijn de nodige zaken (laptops, gereedschap, speeltjes en snoep voor de kinderen) aan de Stichting overgedragen. Ook het spandoek van de Frieslandtravelers gaat naar de school en krijgt een prominente plek op de muur aan de voorkant van het gebouw. Na wederom het nodige geschud van handen en maken van foto's, gaat ieder zijns weegs. Wim en Yvonne spreken nog af om op woensdag een blinde jongen te bezoeken die les geeft op een muziekschool en waarvoor we een speciaal geprepareerde laptop hebben meegenomen.

Reisverslag dag 24 (28-11-2011)

Klik hier voor gereden track

In de ochtend naar de haven om de verscheping van de Defender meer in detail te regelen. Route erheen nog al chaotisch, door het centrum van Banjul. Op de terugreis naar het hotel worden Frans en Sytse bij een politiecontrole aangehouden. Het feit dat de auto geen kentekenplaten draagt is geen probleem. Wel dat beide teamleden de gordel niet dragen. De agent is kort en duidelijk: "Zet de auto daar maar neer, ik moet hem in beslag nemen". Na enig onduidelijk wachten roepen we hem. We kunnen er afkomen door een boete te betalen van 10000 dalasi oftewel omgerekend 25 euro. Sytse vindt een briefje van 10 euro in zijn broekzak. Ook daar kan de agent mee leven. Uiteindelijk geeft Frans hem een t-shirt en een pakje speelkaarten. Agent is blij en wil helemaal geen geld meer. De jongens beloven hem voortaan altijd de riem te zullen dragen, deze belofte houden ze ongeveer een kilometer in stand. 'Kennelijk' is altijd ook in Gambia een rekkelijk begrip.

's Middags gaan Frans, Yvonne en Wim met Martin naar de markt in Serrekunda, een echt lokale grote markt waar van alles wordt verhandeld. Bij het avondeten raakt Sytse in gesprek met de leidster van de optredende dansgroep. Een geanimeerd gesprek waarbij hij zelfs wordt uitgenodigd om bij haar thuis te komen. En ze belooft Sytse om hem tijdens het optreden ten dans te vragen. Natuurlijk zegt hij dat hij niet kan dansen. Maar tijdens het optreden houdt ze zich aan haar woord en weet hem uit het publiek te halen en te betrekken in de Afrikaanse dansen. Na afloop van het optreden worden we nogmaals uitgenodigd, maar we gaan niet. En weer zit er een mooie dag in zonnig Gambia op. fff

 

 

Reisverslag dag 23 (27-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Om 10.00 uur samen met team LiRo op weg naar het voetbalstadion van Banjul. Want daar is het te doen, de veiling van de auto's van de challengers. Achter elkaar worden ze opgesteld op het parkeerterrein, met een brief met specificaties/bijzonderheden. Ook onze Jeep staat er tussen. De echte veiling begint 20 minuten eerder dan aangekondigd, namelijk om 10.40 uur. Er zijn redelijk wat kopers, maar i.v.m. de festiviteiten na de verkiezingen is besloten om circa de helft van de auto's nu te veilen en de rest volgende week zondag. De prijzen lijken redelijk, op een gemiddeld nivo van circa 40.000 Dalasi oftewel 1000 euro. De eerste Vito levert zelfs ruim 100.000 Dalasi op. Even later blijkt de 2e Vito, welke 3 jaar jonger is, op 78000 uit te komen. Dan is al besloten om vroegtijdig de veiling te stoppen. Helaas is onze Jeep net niet geveild. Voordeel is dat we er deze week nog mee kunnen rijden. Echter elk voordeel heb z'n nadeel (zie verslag van maandag).

Na de veiling weer terug naar het hotel. In de loop van de middag komen Frans cs Martin (zie Noa.) en Wim tegen. Frans en Sytse gaan met deze mannen op stap. Eerst naar het net geopende restaurant van Anna, de vriendin van Frans. We eten een lokaal gerecht, rijst met pikante saus en een flink stuk kip. Kost wel een duit, 25 Dalasi pp, omgerekend 63 eurocent. Daarna in een compound naar een Afrikaanse familie, waarbij het voor ons volstrekt onduidelijk is wie de tante, zus, vriendin van de zus, broer van de zus van de vriendin, zijn eega, kind van 1 van hun, is. Een van de dames vindt dat Frans en Sytse heel toffe gasten zijn. Frans en Sytse vinden dit ook van zichzelf, maar de betreffende dame iets minder. Daar denkt zij weer anders over.

Vanuit deze compound gaan we via een aantal stoffige paden naar een andere compound. Het lijkt dat er alleen mannen wonen. Er komen steeds meer op bezoek. Onder het genot van bier wordt het steeds gezelliger. Er wordt een muziekgroepje geformeerd waarbij uiteindelijk Martin, Frans en Sytse ook persoonlijk worden toegezongen. Het afscheid geschiedt onder het schudden van vele handen. We hebben weer vele nieuwe vrienden. Welcome in Gambia. Gambia is nice, enjoy your self. Gambia is the sun in your heart, God is you, etcetera. Weer terug naar het hotel, bij de kamer nog iets gedronken, en nog even bij het live-optreden geweest.

 

Reisverslag dag 22 (26-11-2011)

Klik hier voor gereden track

Genoten van het ontbijtbuffet van het hotel en 4 bakken koffie (we noemen geen namen). Naar een kantoortje van Western Union om geld te wisselen. Voor 100 euro krijg je 39 briefjes van 100 Dalasi. Tenten voor de laatste keer opgeruimd en op naar ons hotel Sunset Beach in Kotu. Ziet er goed en mooi uit. We hebben elk een bungalowkamer in de tuin, C02 en D10. Dan naar het Bungalow Beach hotel waar een soort afscheidsreceptie is van de Jama foundation. Er wordt het nodige verteld over de stichting en ook over de veiling van zondag. Uiteraard de nodige dankwoorden richting de challengers.

Daarna naar het hotel. Kamers in gebruik nemen. Jeep Annabel is inmiddels gewassen. Daarna beginnen we met het leeghalen van de Jeep en het reorganiseren van de Defender. Er worden een aantal stapels gevormd: wat we de komende week nodig hebben, wat in de Defender moet voor terugreis naar Nederland, rotzooi die weggegooid kan worden, spullen die we wellicht aan de locals kunnen verkopen tegen flesjes bier. Dat laatste is zeer succesvol, de locals willen alles hebben, maken ruzie of dansen zelfs. Zij vinden nog spullen tussen onze weggooistapels, zoals een halflege pot jam. Na 2 uur opruimen is alles weer op orde. 's Avonds genieten we bij het hotel van het buffetmenu a 10 euro pp. En natuurlijk van de flinke hoeveelheid bier die we als verkoopopbrengst gescoord hebben. En weer is een dag voorbij, morgen de veiling!!! 

Reisverslag dag 21 (25-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor greden track

 

Om 05.00 uur opgestaan, tenten afbreken, auto's prepareren, ontbijten en om 6.00 uur vertrekken. Vandaag van Senegal naar Gambia. We rijden door een prachtig stuk echt Afrika. Regelmatig door dorpjes welke mooi aan/langs de weg liggen. Heel goed is te zien hoe het een en ander daar georganiseerd is: het leven in de compounds, kleine subwijkjes van ronde lemen huisjes met rieten daken. Je ziet de mensen, kleurrijk gekleed. Ze zijn allemaal bezig met iets. Ze lopen, zitten, praten, zwaaien vriendelijk. Je ziet vrouwen met een houten staaf in een stenen kom roeren. Toch wel het Afrika dat we alleen van de tv kennen. De doorgaande straten waar een en al drukte en actie is. Vrouwen maar ook kinderen met van alles op hun hoofd, bijvoorbeeld met een stapel dubbel gevouwen matrassen van wel 1,5 meter hoog.

Als we dichter bij de grens komen krijgen we ineens weer een vreselijk stuk weg, met talloze diepe gaten. Het ontwijken van een gat betekent nagenoeg zeker dat je in een ander gat belandt. De auto's van de challengers voor ons dansen alle kanten op over de volle breedte van de weg. Een boeiend schouwspel. En dan komen we bij de grens. Weer een heel gedoe, Senegal uit, en Gambia in. We krijgen veel mensen om de auto's die geld willen wisselen en vrouwen die fruit of nootjes in grote ronde manden op hun hoofd dragen. Het lijkt wel dat ze alles aan ons willen verkopen.

De grensformaliteiten vragen ook weer veel tijd. Eerst met een lijst met alle auto's naar de douane. Handig voor hen, want ze kunnen alles mooi afvinken. Maar dan moeten de paspoorten gestempeld worden. De man die dat moet doen, had er geen zin meer in. Hij wilde een totaallijst hebben. Die lijst lag bij de douane en de douane wilde die lijst niet afgeven. De paspoortenman zei steeds dat hij geen 100 namen wilde opschrijven, omdat dat hem meer dan een dag aan tijd zou kosten. Dus wij weer naar de douane, maar die wilde de lijst nog steeds niet geven. De paspoortenman werd nog pissiger omdat wij voor de open deur van zijn kantoor stonden, waardoor hij de weg niet meer kon zien. Demonstratief ging hij op een stoel zitten met bolle wangen en een blik in zijn ogen alsof hij moest poepen maar dat een en ander niet lukte omdat alles muurvast zat. Zoiets neemt dus snel weer een uurtje of 2 in beslag. Op het moment dat de paspoortenman de lijst had, bleek hij deze niet meer nodig te hebben. Razendsnel worden de paspoorten van Senegal-uit-stempels voorzien.

Maar ja, we hebben ook nog Gambia-in-stempels nodig. We lopen met de paspoorten het kantoortje binnen, en het eerste wat we zien is een kooi waarop staat dat het een gevangenis is. Er zitten 3 jongens in, waarvan eentje echt tegen het traliewerk omhoog geklommen is. Het is een kooi met aan 3 kanten tralies en aan de achterkant een muur. Okay, we rijden weer. Op naar de ferry. De bedoeling is dat alle challenger-auto's op 1 ferry terecht komen. Dat lukt dus niet. De eerste boot met onder andere team Wim en Yvonne vertrekt na 1 uur wachten. De tweede ferry met o.a. team Frans en Sytse moet 4 uur wachten en de derde ferry met o.a. team LiRo moet 7 uren wachten. En dat in een smal dok met hoge muren, bloedheet ik schat 40 graden celsius, vol met auto's en allemaal Gambianen die weer van alles aan ons willen verkopen. Ze willen ook allemaal kadootjes, en klimmen bijna in de auto's. Sommigen ervaren dit nogal als bedreigend. Wat ook opvalt aan de Gambianen is dat ze ontzettend aardig zijn. Iedereen vraagt: 'How are you?' en nog veel meer van dat soort one-liners.

De boottocht duurde ongeveer 1 uur, was zeker gezellig. Er waren 2 vrachtauto's met open bak vol met politie-agenten. Deze hadden veel plezier, zongen, dansten, klapten. Ze waren allemaal onderweg naar Banjul ivm een groot feest omdat de president de verkiezingen heeft gewonnen. Op het moment dat we aan de overkant zijn, rijden we met de groep auto's richting een soort 2e eindpunt, de finish in Gambia. Dit was bij een mooi nieuw hotel aan zee genaamd 'Sun Wings'. Daar werd voor de challengers een buffet georganiseerd. Wij hebben onze tenten op het strand opgezet tegen het hotelterras aan en op zo'n 10 meter afstand van de zee. Daar hebben we voor deze reis ons laatste potje gekookt. Echt een fantastische plek met de voorzieningen van het hotel direct bij de hand. Wel bijzonder, sta je om 12 uur 's nachts bij de branding, een geweldige sterrenhemel boven je en een temperatuur van 25 graden. Dit is Gambia, dit is Afrika. Wow!

 Vanaf vandaag zijn we niet meer te volgen. Het is nu relaxen. De auto van Frans en Sytse (Annabel) en die van anderen worden volgende week pas geveild. Het geld is op en 60% van de opkopers waren afwezig in verband met het verkiezingsfeest. We kunnen dus helaas niet bij de verkoop aanwezig zijn. De stichting 'Hand to Hand' gaat de auto namens ons veilen.

Reisverslag dag 20 (24-11-2011)

Vandaag onze 2de rustdag. Dus uitslapen tot 08.00 uur. Na het ontbijt gaat Wim eerst met Frans en later met Sytse met de Landrover de duinen in en het strand op. Wim en Sytse komen vlak bij Lac Rose een man tegen die daar een tuintje heeft waar hij producten voor zijn gezin verbouwt: bananenstruiken, een enkele boom met kokosnoten, komkommers, vetplanten (Wim kreeg er eentje mee). De camping waar we staan, is ontzettend mooi, met zwembad, huisjes, etc. In de middag gaan we samen met Ronald en Lyda (team LiRo) met 2 taxi's naar de hoofdstad Dakar. Een lange tocht over stoffige, zanderige weggetjes en door mooie villages. In de dorpen is het steeds weer mooi. Langs de hoofdstraat zie je het complete Afrikaanse leven. Zo levendig, kleurrijk, druk, met al die beroepen: kapper, houtbewerker, poelier, slager. Elke dag weer een lust voor het oog.

Onze taxichauffeur is tevens de gids. Hij blijft de hele tijd bij ons en brengt ons ook weer terug naar de camping. Overigens zijn we met zijn zessen, verdeeld over twee taxi's. Het kost wel een centje, 15 euro per persoon. Daarvoor rijdt de taxi in totaal wel 4 uur. Eerst worden we naar de boot gebracht die ons naar het welbekende slaven-eiland vervoert. Vanuit dit eiland werden de zwarten als slaaf vervoerd richting de Antillen. Alle gele gebouwen daar hebben een Nederlandse achtergrond. Mooi eiland, overladen met Senegalezen die allerlei kunstzinnige producten maken en verkopen. Ik denk dat we er een kleine 2 uur hebben rondgelopen. Als we weer in Dakar terug zijn gaan we eerst naar een rond marktgebouw waar alle mogelijke producten inclusief groente, kip. kuikens, vis verkocht worden. De geur deed bepaald niet denken aan een heerlijke eau de toilette.

Wim zag daar een verschrikkelijk schouwspel.  Hij riep ons erbij. Er lag een grote plastic zak op de grond waar waarschijnlijk een levend dier (geit?) in zat. De marktmeneer sloeg er met een ijzeren staaf heel lang en hard op. Toen hij stopte moest het dier wel voor 1000% zeker dood zijn. De marktman riep ons om te laten zien hoe het vermoorde dier er uitzag. Dit lokte ons niet echt, maar met Wim voorop gingen we toch kijken. Al dat bloed etc., bah, maar ieder mens is wel een beetje nieuwsgierig. Wim keek het eerst in de zak en moest hard lachen. Toen wij gingen kijken bleek waarom. Het was slechts een zak met daarin een grote klomp ijs. Vervolgens reden we naar het "Plein van de Onafhankelijkheid". Tijdens de verdere reis zagen we de Residentie van de Minister President, het Senaatsgebouw en de grootste moskee van Senegal. Overigens kwamen we eerder vandaag ook al de Minister van Binnenlandse Zaken tegen, die met zijn gevolg in een aantal auto's onderweg was.

Op de snelweg terug naar de camping was ook nog een aanrijding. Een vrouw lag stil op de snelweg, aangereden door een auto. Een dertigtal mannen stond er om heen, maar deden niets. Om circa 20.00 uur waren we terug op de camping. Daar nog genoten van een heerlijke hap. En nu genieten we nog van de (voorlopig) laatste avond in Senegal. Alhoewel? We krijgen net een sms vanuit Amsterdam dat Gambia i.v.m. verkiezingen haar grenzen vandaag heeft gesloten. Waarschijnlijk zijn ze morgen weer open. We rekenen morgen op enorme drukte bij de veerboot ivm feestgangers richting Banjul.

Reisverslag dag 19 (23-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor de gereden track

 

We staan op en zien de mooie camping waar we terecht gekomen zijn. Yvonne kwam al vroeg een aap tegen, niet zijnde Wim, Frans of Sytse. Op het moment dat Sytse zijn tent opent, ziet hij een klein plasje voor zijn tent. Hij steekt zijn vinger erin met de bedoeling om vast te stellen wat voor soort vocht het is. Dat wordt schrikken, want er beweegt iets. En dat iets is een zeekrab van wel 30 cm, welke tegen de tent aan zit. Na het verorberen van wat stokbrood, stelt de stoet zich op voor vertrek. Dat wordt weer een feestje, Wachten, rijden, stoppen, rijden, wachten. Dat krijg je als je een groep van 50 auto's bij elkaar wilt houden.

De route is mooi, met wat hoogteverschil en behoorlijk wat struiken. Enkele keren heel dikke bomen. Ik denk dat ze honderden jaren oud zijn. De wel bekende Senegalese Baobab trees. Je ziet wel dat je hier in zwart Afrika bent. Overal lopen mensen. Vrouwen met van alles op het hoofd: fruit, groente, emmers, etc. Autobussen afgeladen met mensen. Kleding van de vrouwen zeer kleurrijk. Mannen op een kar met wat zand en een ezeltje ervoor. Mannen bovenop de lading van vrachtauto's. In dorpen wordt van alles op straat verkocht: watermeloenen, groente, vlees, levende kippen. We zien monteurs, ijzerwerkers, schoemakers, kappers, etc. Over de weg rijden we regelmatig langs/door dorpjes. Daar zien we een beetje van het leven/wonen in de dorpjes. Mensen die overal lopen/zitten. Stenen huisjes heel simpel. Ook mooi zijn de rieten huisjes, klein, rond, waarschijnlijk niet meer dan een klein rond kamertje, waar alles van het gezin gebeurt!

Bij het naderen van Dakar neemt het aantal dorpjes snel toe. We moeten naar Lac Rose, waar op het strand jarenlang de finish van de echte Paris-Dakar rally was. Het wordt nog even een challenge, met hobbelige binnenwegen. Team LiRo heeft nog al wat problemen. Opgeblazen turbo met als gevolg een continue zwarte rookwolk achter de auto. En het dakrek wat enkele km voor de finish los trilt. Dan nog een laatste stukje asfalt met zoveel gaten erin, dat het ontwijken van eentje je direct een duik in het tweede gat oplevert. Nog een laatste bocht en .... we horen tromgeroffel en zien het finishdoek!

                            DE TEAMS FRIESLANDTRAVELERS 1 EN 2 ZIJN GEFINISHT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Mooie camping trouwens met kamers, maar wij zetten onze tenten op. Achter elkaar komen de teams al of niet in groepjes binnen. Wim en Sytse gaan met de Defender nog even het strand op, en zien daar de echte finishplek, voor een prachtige branding, op een bounty-strand. Weer terug op de camping blijkt dat een groep auto's met een wedstrijd is begonnen. Wie lukt het als eerste om een hoge zandduin over te komen .Alle pogingen stranden, maar het is wel spectaculair. Op een gegeven moment raakt 1 van de auto's net iets uit het spoor, raakt een boom en slaat om. Of deze auto nog naar Gambia kan, is zeer de vraag. Het frame is vervormd, links voor is het helemaal kapot, radiateur eruit, stuurstang verbogen, wielen staan scheef. Het zal niet meevallen om deze nog naar Banjul te slepen.

Nog een paar laatste details. Wim kookt vanavond macaroni en een plastic vuilnisemmer voor een stoel aan en zit er maar kort op maar langer erin. Uiteraard lachen wij niet al te hard. Nog een klein detail, direct achter onze tenten zit de hele nacht een man over ons te waken. Als er een autochtoon in onze richting komt, wordt deze met verbaal geweld weggestuurd. Oh ja, er zit nog een klein vogeltje vlakbij ons die onophoudelijk hetzelfde luide geluid weet te produceren.

Reisverslag dag 18 (22-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Iedereen op tijd uit bed, vertrek was om 08.00 uur. Uiteraard weer onder begeleiding van de militairen. Nog snel wat benzine halen en we vertrekken. Team Frans en Sytse heeft een klein probleem ivm reparatie gisteren, even de berm in, spandraad erop, en de ratel is weg. De stoet is daardoor verlaat vertrokken over het asfalt richting de grens met Senegal. Wat ons opvalt, is dat Mauritanie aan deze kant veel mooier is dan wat we elders hebben gezien. Er is meer relief en de begroeiing neemt toe. Op een gegeven moment kiezen we niet de meest voor de hand liggende grensovergang, maar eentje verderop die geschikter lijkt te zijn. Dat betekent dat we wel een lang stuk van zeker wel 60 km offroad moeten rijden. Wel een heel mooi stuk.

Uiteindelijk komen we terecht bij een heel groot nationaal park direct voor de grens met Senegal. Een aantal auto's kiest het verkeerde track en komt vervaarlijk scheef te staan. Kost enige tijd en moeite om alles weer op het goed pad te krijgen. Het natuurgebied is ontzettend mooi, overladen met vogels. Wat we van de weg af al zien is onvoorstelbaar: de soorten, kleuren, ongelooflijk. En dan andere dieren als wilde zwijnen. Opeens moet team Wim en Yvonne boven op de rem, we overdrijven niet. Waarom? Links van hen komt uit de berm een heel grote varaan van wel 1,5 meter lang de weg over steken. Geweldig om te zien.

Nog even over onze militaire begeleiding. Bij een stop vanmiddag was wel mooi om te zien hoe dat gaat. Vooraan, middenin en achteraan de stoet een Jeep met 5 militairen. En als we dan ergens in de natuur stoppen nemen de heren posities in. Ze klimmen op een heuvel of lopen naar een andere plek en houden met het geweer in de aanslag alles om zich heen in de gaten. Ze letten heel goed op dreigingen uit de omgeving. Zonnebrillen en bivakmutsen op het hoofd. Toch een beetje het idee van de strijders in de auto's in landen als Libië. We gaan weer verder en komen bij de grens met Senegal. We merken al snel dat er een verschil kan zijn tussen wachten en lang wachten. De procedures die we ondergaan zijn niet te begrijpen. De een vult een formulier in, en de ander controleert dat dan weer. Er worden verbanden gezocht die er niet zijn, maar die zij wel vinden. Misschien is deze tekst niet zo begrijpelijk voor de lezers. Wij snappen er ook nog steeds niets van.

En dan moet je ook overal voor betalen: om Mauritanie te verlaten, om een brug over te rijden welke uitkomt bij de grens met Senegal, om Senegal binnen te gaan, om met een auto in Senegal te zijn, om die auto daar te verzekeren, etc. Dan ben je met al dat geklooi ook nog eens 7 uur onder de pannen. We kunnen helemaal niets tegen doen. Alhoewel, ze waren er bezig om een huisje te bouwen en maakten ter plekke zelf de stenen van zand en ander materiaal. Overigens, toen we de grens over waren, kwamen de nodige Senegalese dames op ons af, met de vraag om een kadootje voor de baby. En elke dame (leeftijd van circa 14 tot 30) had inderdaad wel een baby op haar rug (en nog wel een stuk of 4 andere kinderen om haar heen). De dames waren wel sympathiek: we mochten zo 1 of enkele kinderen meenemen. We mochten zelf de keuze maken. Kun je zien, vrienden heb of krijg je overal.

Toen het al donker was kwam de stoet weer in beweging. De plaats van bestemming is mij ontschoten, ergens in de buurt van Saint Luis of zo. Voor de challengers was het wel duidelijk, we gaan naar de bij Overlanders wel bekende Zebrabar. Het was nog 1,5 uur rijden. Toen we op de camping aankwamen was het verbazingwekkend hoe snel onze landgenoten kunnen zijn. Op het moment dat wij de auto uit stappen staat de helft van de groep al bij de bar. Al met al zijn wij om circa 00.30 uur het bed ingedoken, de laatste challengers pas tegen 05.00 uur.

Reisverslag dag 17 (21-11-2011)

Film Impressie:

 

Klik hier voor greden track

Vertrek pas om 11.00 uur, omdat het laag water moest zijn. Het eerste stuk van de route van circa 60 km ging namelijk over het strand langs een schitterende zee. Mooi stuk route waarbij flink door gereden kon worden. Van het strand af door het zachte zand in de duinen gaf een aantal auto's flinke problemen. Er moest weer gesleept worden. Team Wim en Yvonne kon weer aan de slag. In het eerste beste dorpje kwamen de kinderen uit alle hoeken naar ons toe gerend: "Monsieur, monsieur" en bij Yvonne: "Madame madame". Bonjour en nog wat bekende woordjes, alles met het doel om iets te krijgen. En als er dan petjes komen, dan weten ze elkaar met graagte onderling met grof geweld aan te pakken. Een boeiend schouwspel

Daarna nog zo'n 120 km over het asfalt naar de hoofdstad Noua een zeker wel mooie route. In alle opzichten duidelijk de Arabische wereld. Een beetje kerel heeft een tulband, laken als kleed. Een beetje vrouw natuurlijk een hoofddoek etc. Je ziet weinig meer dan de ogen, soms een beetje profiel. De aankomst in Noua was wel wat anders dan verwacht. De camping was in feite het parkeerterreintje naast een hotelletje. Plek voor hooguit 8 auto's waartussen plaats was voor slechts enkele tenten. In het hotel waren enkele kamers en daarnaast een soort slaapruimte voor velen. Boven was er een terras waar ook diverse mensen buiten de nacht doorbrachten. Frans sliep in zijn tent, WimYvon en Sytse sliepen op een kamer voor 8 euro per persoon per nacht. Niet iedereen kon in het hotel, uiteindelijk sliepen de challengers verdeeld over 4 hotels.

In een nabij gelegen hotel dronken we een glas bier. Omdat het officieel niet mag in Mauritanie is dat een gebeuren op zich. Het bier werd geschonken in een limonadeglas, bij het serveren werden er 4 lege blikjes cola bijgezet. Zodat het leek alsof we cola dronken, echter wel met een andere kleur. Ter info: zo'n blikje bier kost 5,50 euro. Het straatbeeld in Noua was mooi. Oude vrachtauto's, vrachtauto's met zand waar dan ook nog weer eens 8 mensen bovenop zitten, Een stalletje die kip verkoopt met achter het stalletje een ren met 50 levende kippen, dus uitzoeken maar, kop eraf, en meenemen dat beest. Er stond trouwens ook nog 1 zielige geit, voor de liefhebber. Vele mensen die met kar en ezel over straat gaan.

Wim en Frans hebben bij het hotel nog wat laatste aanpassingen aan de auto's uitgevoerd. Frans heeft van de 4WD Jeep een 2WD versie gemaakt. In de avond hebben enkele teamleden nog van een pizza genoten. Ze hadden er zelfs de echte pizza anchois (ansjovis). Team Wim en Yvonne ging op tijd naar bed, de jonkies Frans en Sytse hadden nog wat tijd nodig om de gesprekken met oude en nieuwe bekenden af te ronden. Zo hoor je nog eens wat ..... bar Amsterdam in Gambia, happy hour, en Theo met zijn mooie appartement. Trouwens de temperatuur vandaag was 34 graden.

 
 

Reisverslag dag 16 (20-11-2011)

Film Impressie:

 

Klik hier voor gereden track

De wind is vannacht flink toe genomen. De tenten hadden het zwaar te verduren. Wat opviel was dat Sytse vanochtend vreemd liep. Op onze vraag of er iets was zei hij: 'nee hoor'. Na enig doorvragen bleek dat niet helemaal te kloppen. Tijdens een nachtelijke plassessie (ergens achter de tenten want alternatieven zijn er niet) heeft hij een poging ondernomen om met blote voet een houten haring plat te trappen. Natuurlijk lukt zoiets nooit. Hij is vandaag 2 maal behandeld door de EHBO (lees: team Yvonne en Wim) en maakt het naar omstandigheden redelijk.

Vanochtend vertrokken we rond 09.30 uur. Het werd een mooie route, gelukkig alles offroad. In het begin moesten we nog regelmatig stoppen. De reden hiervan was niet altijd even duidelijk. Op een gegeven moment zelfs een lange stop, van wel 2 uur. Dit bracht zelfs de Bedoeinen in beweging. 2 man, 1 op een dromedaris en de ander lopend, kwamen van een tentenkampje welke ver van ons af is gelegen. Even inspecteren wie/wat wij zijn. Gerustgesteld vertrokken ze weer.

Ondertussen gingen Wim, Ronald (team LiRo) en Frans even crossen met de karren. Even later kwam Wim bij ons terug met een ingewikkeld verhaal. Hij had zijn bril laten liggen op een plaats waar hij na een plasstop een foto had gemaakt. Of net andersom. De bril lag nog daar, ergens bij een struikje (er staan daar duizenden struikjes) in de woestijn. Hij wou even teruggaan. En zo geschiedde. Na een tijd kwamen Wimen Yvonne vrolijk terug, ze hadden de bril gevonden.

Na de herstart begon het er echt op te lijken. We kregen een mooi stuk piste, met veel zand, stof, etc. Dat werd genieten, knallen, springen. Het duurde niet lang of overal stonden auto's vast in het zand. Wim en Yvonne waren weer druk aan het slepen. Ook Frans trok de nodigen los. Beloning in de vorm van vers bier verwachten we vanavond. Het leek weer een giga slachtveld.

Er waren ook de nodige aanrijdingen. Auto's die achteruit met de deur open tegen een andere auto knallen. Twee auto's die tegelijk vertrekken en mekaar even stevig aandrukken. Weer een ander verliest zijn achterbumper waar een opvolger heerlijk over heen springt. Kortom er was vandaag sprake van een behoorlijke waardedaling van het in Gambia af te leveren wagenpark. Enkele auto's rijden al helemaal niet meer en hopen slepend in Gambia aan te komen. Koppelingsplaten staan ook hoog op de ranglijst van gesneuvelde auto-onderdelen. Maar een ieder blijft vrolijk.

Trouwens zand zit nu echt overal. In oren, neus  en ogen Er is geen lichaamsdeel te bedenken waar het niet zit. Je voelt je zo goor, maar ook dat hoort bij de challenge. Aan het eind van de route zagen we nog een kudde dromedarissen met enkele jonkies. Daarna zagen we weer de zee. Geen idee hoe de camping heet waar we nu vertoeven. Nou ja camping, dat is een veel te mooi woord. Volgens onze gidsen zijn we vandaag 100 km naar het Zuiden gegaan ten opzichte van gisteren.

Yvonne is momenteel een lekkere schotel aan het bereiden. En de auto van de politie/militairen staat recht voor onze tenten. De temperatuur liep vandaag op tot circa 33 graden. In Nederland vriest het, dus we klagen niet. Totaal gereden km is circa 130. Oant moarn!

 
 

Reisverslag dag 15 (19-11-2011)

Klik hier voor de greden track

Om 08.00 uur opgestaan en om 09.00 uur ontbijt. Inkopen gedaan in de buurt, dat wil zeggen wat stokbrood en wat kleinigheden. Het was de bedoeling om om 10.00 uur te vertrekken. Wij zitten in een groep met 7 auto's, daarom wil de gids 280 euro. En dan begint het overleg over de route van vandaag: 190 km asfalt en daarna 60 km door de woestijn naar een vissersdorpje, dus kamperen bij het strand aan zee. Dit geeft aanleiding tot nog al wat discussie, irritatie, teleurstelling, boosheid. De verwachting was dat we bijna de gehele dag in het zand zouden zitten. Maar ja, we moeten verder.

Uiteindelijk vertrekken we met bijna een uur vertraging. Onder politiebegeleiding door de stad. Buiten de stad wordt dit weer overgenomen door de militairen. En dan op weg. Het gaat allemaal lastig, diverse controles onderweg. Na een tijdje staan we weer stil, onduidelijk waarom. Zou te maken hebben met de veiligheid. Wachten, wachten, wachten. Op een gegeven moment horen we dat het te maken heeft met de groep die op de camping is achter gebleven i.v.m. een reparatie aan een Mercedes. Al met al heeft dit wel een 2 uur geduurd. Het humeur van diverse mensen in de groep heeft hier zwaar onder te lijden. Pas om 16.00 uur uur duiken we per groep het zand in. Eindelijk gaat het grote spelen beginnen.

Het duurt dan ook niet lang dat de eerste auto's vast komen te zitten. Het grootste deel van de off road route is goed begaanbaar, zodat we redelijk vlot het eindpunt van vandaag bereiken. We zetten de tenten op, dichtbij de zee. Ook staan daar visserstenten waarin je kunt slapen. Frans en Sytse zijn jong en nemen nog even een verfrissende duik in de zee. Zij zien dit als een prima alternatief voor het douchen. Direct voor ons zitten de Arabieren (gidsen, militairen, etc) hun maal te bereiden. Een vers geslachte geit, een grote pan met een onbekende substantie. Gelet op de bijgeluiden die wij horen valt het dier en de rest wel in de smaak. De dag zit er op en om circa 21.00 uur begint het bed al te roepen. Om ons heen is het hartstikke donker, boven ons zien we een prachtige sterrenhemel de mooiste patronen tot uitdrukking brengen.

   

 (Indi

Reisverslag dag 14 (18-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

Om 05.30 uur opgestaan daar we om 07.00 uur met de complete groep willen vertrekken naar Mauritanië. Dat alles onder leiding van de gids Sidi. Voor sommigen viel dit niet mee, daar zij rond 00.30 uur zijn gearriveerd op de camping. Alle auto's staan in een lange rij naast elkaar voor de camping, een imposant gezicht. Met een snelheid van rond de 100 km rolt de hele stoet richting de grens. Na 275 km is er even een stop. De natuur onderweg is mooier dan de dagen ervoor, wat opvalt is dat op een gegeven moment het ruige gesteente er heel poreus uit ziet. Verder is het tot de grens met Marokko puur een kwestie van asfalt happen.

En daar begint het lange wachten. Het is bloedheet. Formulieren invullen, afgeven, andere formulieren invullen, paspoort afgeven, kopie daarvan, controle kopie met origineel of andersom. Uiteindelijk hebben we ruim 4 uur nodig om het land te verlaten. Het lijkt wel dat ze ons niet kwijt willen. Sommige auto's worden dan ook nog door een agent met een vieze dikke hond nader geïnspecteerd, aan de binnen- en buitenkant. Het arme dier had ook nog een dikke bult op een plek waar dat niet zo hoort. Maar goed, dan verlaat je Marokko. Je kunt je niet voorstellen waar je dan belandt. Officieel benoemd als een strook niemandsland van circa 7 kilometer. In werkelijkheid een grote zooi, verharde wegen met bulten en gaten, overal rotzooi, plastic, sloopauto's, een grote bende. Wat Wim en Yvonne overwogen is door Frans en Sytse uitgevoerd. Alle rommel in de auto uit het raam smijten: papier, plastic, noem maar op.

Dan naar de grens van Mauritanië. Eerst zien we daar de militairen staan, die de nodige formaliteiten checken. Dan een paar 100 meter verder rijden voor weer de nodige formaliteiten: paspoortscans en noem maar op. En als we dan naar links kijken zien we daar 5 Toyota open Landcruisers staan, met op elke auto 5 militairen die elk een stuk geschut (AK47) in handen hebben. Eentje staat achter een automatich geweer, de anderen hebben elk een mitrailleur in handen. We denken dat dit de kennelijk de normale bewaking van deze grens is. Ook hier weer het nodige gedoe aan de grens. Maar toch, de mensen zijn behoorlijk vriendelijk. En alles gaat redelijk vlot.

Uiteindelijk kunnen we na 2 uur Mauritanië binnenrijden. Maar ook dat gaat niet zomaar. De eerder genoemde militairen blijken onxe beschermengels te zijn. Met hun Jeeps nestelen ze zich binnen onze colonne. Op kop en na elke circa 6 auto's weer een Jeep. Knipperlichten aan, bivakmutsen over het hoofd, wapens in de aanslag. Toch wel heel bizar allemaal. De stoet gaat op pad, Mauritanië in. Op zoek naar de camping. Na 3 kwarier rijden, het is al lang donker, komen we bij een stadje. De militairen duiken de berm in en de leiding van de colonne wordt overgenomen door de politie. Met de hele stoet gaan we door de stad scheuren. Maar de locals doen hetzelfde. Dat gaat meestal goed, maar voor de Jeep van Frans en Sytse rijdt een local die tegen de achterzijde van zijn voorganger, een challenger, knalt. De schade lijkt mee te vallen. Beide partijen vervolgen hun route.

Ondertussen valt de colonne uit elkaar, het ene deel gaat op een druk kruispunt links af, het andere deel rechtsaf. Probeer elkaar dan maar weer te vinden. Iedereen gaat met de knipperlichten aan verder rijden. Uiteindelijk komt alles weer bij elkaar en vlakbij de camping regelt de politie het verkeer. De challengers knallen achter elkaar het campingterrein op. Daar moet nog van alles geregeld worden: de verzekering van de auto in Mauritanie, geldwissel, etc. De camping blijkt inmiddels bewaakt te worden door de militairen. De poort is dicht en als je er door heen gaat, naar buiten, staan daar  3 Jeeps in een driehoek voor de ingang, 10 militairen en enkele politie-agenten. Dat wordt rustig slapen. Mauritanië is een veilig land! 

Reisverslag dag 13 (17-11-2011)

Film Impressie:

 

Klik hier voor gereden track

Om 07.30 uur vertrokken. Vandaag ruim 500 km voor de boeg. Graag willen we ook een stuk off-road rijden, maar in het roadbook staat dat dit geen optie is i.v.m. mijnenvelden die her en der zijn. Dan maar niet. We rijden weer samen met Ronald en Lyda oftewel team LiRo. De route is redelijk vlak en vol stenen. Wat wel opvalt is dat de Marokkanen zich geen zorgen hoeven te maken over de potentiele stijging van de zeespiegel. We zien de zee regelmatig en de kust ligt hier tientallen meters hoger dan het sea-level. Onderweg neemt het aantal politieposten toe. Steeds weer hetzelfde verhaal, glimlach, netjes groeten, bonjour, papieren afgeven. Meestal zijn ze vriendelijk, maar doorrijden is geen optie, de spijkermatten liggen klaar. Wat ook opvalt, is dat de meeste agenten qua gebit iets vergelijkbaars hebben.

Het laatste stuk van de route is wel weer zeer mooi. Veel zand, hoge rotsachtige kusten en natuurlijk de altijd weer mooie boeiende bruisende branding. Dichtbij Dakhla valt ook op dat deze agenten geen standaard wapens hebben. We zien auto's staan met behoorlijk zwaar geschut er op gemonteerd. Een Nederlandse militair zou dit zeker de moeite waard vinden. Ook in Dakhla valt te zien dat het leger de belangrijkste werkgever is: grote kampementen, een vliegveld en zelfs op zee zijn schepen van de marine te zien. Kortom geen plek voor grappen. Wij houden onze serieuze blikken bij ons. We staan op een camping vlak voor Dakhla, zien de zee, maar er even naar toe lopen is geen optie.

Morgenochtend rijdt de hele stoet, vertrek 07.00 uur, achter de gids aan naar Mauritanië . Daar gaan we 3 dagen een groot natuurpark in. Waarschijnlijk zullen we niet bereikbaar zijn. In verband met de veiligheid zullen we dan op de site ook niet meer te volgen zijn.

Reisverslag dag 12 (16-11-2011)

Klik hier voor gereden track

Vertrokken om 09.30 uur. We gaan vandaag naar de Westelijke Sahara. Hoewel we af en toe in het binnenland zitten blijven we redelijk in de buurt van de Atlantische Oceaan. Regelmatig zien we de zee. De omgeving is niet erg spectaculair, zeker na alles wat we hebben gehad. In feite is het vrij vlak, met veel stenen. Af en toe komen we een groepje dromedarissen tegen die de weg over steken. Wat we wel steeds vaker tegenkomen zijn de politieposten, waar de nodige vragen worden gesteld. Over het algemeen niet al te lastig.

Omstreeks 15.00 uur naderen we ons einddoel Laayoume. In die stad en er omheen zit het vol met militairen en politie. Voor zover ze wapens dragen zijn het zware exemplaren. De auto's zijn veelal rondom van pantsering voorzien, ziet er allemaal heel dreigend uit. Overal zie je kampementen. Ook in en rond het plaatselijke stadion staat een grote groep militairen/politie. Hoewel we niet direct bang of zoiets zijn, geeft het wel een bijzonder gevoel. We hebben ook niet direct de indruk dat ze hier heel blij met ons zijn. In februari werd de challengers geadviseerd om ver uit de buurt van deze stad te blijven, er waren toen opstanden, waarbij diverse doden zijn gevallen.

Nou ja, we hopen er het beste maar van. Wim en Sytse zijn nog op zoek gegaan naar bier, hadden enkele tips gekregen van locals. Maar dit keer was de missie niet succesvol. Dan vanavond maar weer een glaasje limonade, kan ook lekker zijn. Ook dit keer weet Yvonne weer een heerlijke maaltijd met als basis rijst te bereiden. Nu nog even samen genieten van een kop thee/koffie. En dan op tijd naar bed, want morgen willen we om 7 uur weer rijden. De meeste teams rijden dan ook weer langs de kust van de Westelijke Sahara. We moeten scherp blijven en oppassen voor roekeloze tegenliggers. Vandaag circa 420 km gereden.

 

 

 

            


 

Reisverslag dag 11 (15-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Ontbijt was inbegrepen, dus daarmee beginnen we deze dag. Daarna steken de challengers de koppen bij elkaar om de strategie voor de dag te bepalen. Volgens het Roadbook moeten we naar Icht maar het lijkt ons beter om iets verder door te rijden. De route is zeker weer de moeite waard. Wat we vooral mooi vinden zijn de vele palmbomen in het begin langs de route. Maar ook de kilometers lange canyon, waar vele meters lager de (nagenoeg droge) rivier loopt. Je kunt makkelijk zien dat daar de enige vruchtbare grond ligt. Overal is het dor, kaal en droog. Maar de canyon is gevuld met palmbomen. Vanaf de weg zien we dat mooi liggen. Tevens pakken we nog een prachtige binnenweg, komen dan in dorpjes waar de tijd voor onze begrippen zo'n 100 jaar terug gaat. Iedereen loopt in traditionele kleding. We zien een herderin die met een kudde ezels aan de wandel is. Vele malen kom je groepen geiten tegen. Je waant je af en toe gewoon in een decor van de verfilming van een sprookjesachtig tafereel. Iedereen hoor en zie je elke dag weer genieten.

De extreme route via M'sied naar Boujdour is een no go. De teams keren vanaf Assa terug en volgen een andere route. De organisatie van de challenge waarschuwde de deelnemers dat er donderdag en vrijdag op het gedeelte van de oorspronkelijke route mogelijk ongeregeldheden van rebellen te verwachten zijn.  

We maken een korte stop, alwaar Yvonne voor haar teamgenoten koffie zet. En zie daar, uit het niets komen Kakelwagen en Zeebra voorbij. Met 5 auto's gaan we verder. We willen ruim 100 km verder dan de bestemming die het Roadbook voor deze dag aangeeft. Uiteindelijk wordt het nog 150 km meer, omdat er niet echt een camping is te vinden. Het wordt een lange vervelende route, waarbij stevig wordt door gereden.. Erg lastig door de ondergaande zon die we recht tegemoet rijden. Ook is er veel inhalend verkeer. Zelf moeten we ook diverse malen vooral grote vrachtauto's met ons groepje inhalen. Dat betekent veel communicatie via de 27MC bakkies. "Tegenligger", "de weg is vrij", etc. Kortom een drukke vervelende route. We belanden uiteindelijk op een camping in Tan-Tan plage, aan de Zee, waar we laat de tenten opzetten, en dan ook nog moeten eten. Uiteindelijk zo'n 560 km gereden. 

 

 

Reisverslag dag 10 (14-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

We hadden een duidelijke afspraak. Om 08.00 uur opstaan. Dit plan werd wreed verstoord, doordat er kennelijk op enkele meters afstand van de camping zich een minaret bevond van waaruit een ieder die daar voor open staat, werd opgeroepen voor het ochtendgebed. Dit gebeurde al om 06.00 uur! Het was zo luid dat ze dit in Gambia wel konden horen. Enkele challengers lagen te trillen in hun tent, dachten dat er iets vreselijks gebeurd was. Toch konden enkele aanwezige Fransen nog boos worden omdat onze collega-challengers uit Heerhugowaard pas om 08.30 uur een slijptol aan het werk zetten om het verdwenen achterruit van Wim te doen vergeten door er een plaat ijzer te monteren. Ook aan de Zeebra werd druk gewerkt. Daar werd de achterruit vervangen door een houten plaat.

Nog wat boodschappen gehaald en om 11.00 uur vertrokken. Dit keer ging het niet zo super, we wisten de eerste 5 waypoints te scoren, maar daarna werd het moeilijk. Enkele uren rondrijden op een grote vlakte vol met stenen en keien. En steeds weer onze verbazing dat er dan in the middle of niets ineens weer enkele mensen tevoorschijn komen. Vooral de jongens zijn gedreven. Ze zwaaien vriendelijk in de hoop iets te krijgen. Frans en Sytse konden ervaren, dat als er niets gegeven wordt, de kleinste van circa 7 jaar het niet bezwaarlijk vindt om een dikke steen tegen de auto te gooien.

De route werd vervolgd via een goede verharde weg, welke na zo'n uurtje lekker jakkeren met 80 km per uur ineens ophoudt. Dan weet je weer dat het fijn is dat de auto van remmen is voorzien en een achteruit. Zodat je de weg weer kunt vervolgen door lekker los zand en tussen allerlei struikjes door. Toch ook wel weer 40 km heerlijk rijden, snelheid opvoeren en dan, zwabberend met de kont van de auto, heen en weer. Heel af en toe zie je dan een tent van Bedoeïenen in de natuur staan. Uiteindelijk komen we weer in de bewoonde wereld, waarbij het direct weer duidelijk is dat we niet in Oudehaske of Grou zijn, maar wel degelijk de Arabische wereld. Kortom genieten!

Het laatste waypoint hebben we ook nog gevonden. Het was de bedoeling om daar te kamperen in de natuur. Samen met zo'n 20 andere challengers hebben we er echter voor gekozen om in een soort resort te overnachten. Dat betekende wel even onderhandelen over de prijs, maar een diner (couscous met lekker veel kip) en ontbijt waren inbegrepen. Yvonne en de anderen genoten er echt van. We hadden een mooie kamer, met goede douche, zodat een ieder weer lekker fris was.

 

 

Reisverslag dag 9 (13-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Na een heerlijke nacht in ongerepte natuur zijn we om 07.00 uur opgestaan. Daar kwam al snel een bijzonder moment voor enkele mensen uit ons bivak: de eerste maal poepen op een eigen stukje domein. De een liep er zo'n 20 meter voor, de ander wel 400 meter. Alles opruimen en een plan voor de dag maken, vooral ook gelet op de problemen met de Zeebra-auto. Vertrokken met een sleep, dienden zich al na 5 minuten de eerste problemen aan, welke al vrij snel grote problemen werden. Frans en Sytse gingen op zoek naar een alternatieve route, de anderen in ontreddering achterlatend. Daar ging dus ook van alles mis. Op een gegeven moment was er een ingewikkelde sleepmanoeuvre waarbij 2 auto's tegelijk achteruit gingen rijden en nog wel in elkaars richting. Dat duurde net zo lang totdat deze 2 auto's met een harde knal tegen elkaar tot stilstand kwamen. Gevolgen: Wim miste zijn achterruit en heeft een ontzette deur en Zeebra mist een achterruit en heeft een nog veel meer ingedeukte achterdeur.

Na veel geouwehoer gaat onze stoet van 7 auto's weer op pad. Na een half uur zoeken en rijden komen we bij toeval (?) een soort hulpauto tegen. Deze nam de Zeebra op sleeptouw naar een Auberge. Daar stonden al meer gestrande challengers. Van dat punt gingen wij (1111 en 1112) samen met team Liro verder. De andere 4 teams gingen verder via de escape-route. Wij kregen weer een heel mooie route over immense vlaktes met stenen, soms zand. Af en toe zag je kleine groepjes dromedarissen knabbelen aan minder dan niets. Ook hier was de natuur zeer indrukwekkend. Na het aantikken van de diverse waypoints en al vrij dicht bij de eindbestemming van vandaag, kreeg Wim problemen. Hij dacht dat er iets aan de hand was met zijn waterpomp. Dit bleek mee te vallen, er bleek een klein schroefje uitgesleten te zijn, waardoor er speling was met als gevolg vreemde piepgeluiden. Op het moment dat we stil stonden kwam de assistentie-auto weer voorbij.

Hij constateerde problemen bij Wim, Ronald (de ro van team Liro) en Frans. Bij Wim en Ronald viel het wel mee. Bij Frans waren er problemen met de vering achter. Er moest een extra blad worden gemonteerd, waardoor de Jeep circa 10 cm hoger op zijn achterwielen komt te staan. Dit leek wel een goed idee en er werd onderhandeld over de prijs. Uiteindelijk is afgesproken om de klus voor 90 euro uit te voeren. Een jongen van de garage klom bij Frans en Sytse achter in de auto, ging liggen op de koelboxen en zo op naar Zagora. Eerst naar de camping en direct daarna gingen de jongens naar de garage. Daar leek het snel te gaan. We waren er om 17.00 uur en binnen no time was de Jeep opgekrikt en ontdaan van zijn achterwielen. Maar daarna bleef het lang rustig. Wel werd er gewerkt aan andere auto's. De een na de andere challenger kwam op eigen- of sleepkracht naar de garage. Er werd tegelijk gewerkt aan 5 Nederlandse auto's.

Sytse ging voor Frans en zichzelf op zoek naar een sandwich. Dat lukte niet. Wel wist Sytse in het chaotische centrum een kop koffie te scoren, in een cafe met alleen Marokkaanse mannen. Hij  kreeg een eigen tafel toegewezen en kon onder het genot van die koffie mooi kijken naar de voetbalwedstrijd Marokko-Cameroen, met voor Marokko ook Assaidi (wie kent hem niet) in het veld. Al met al was de klus aan de Jeep circa 21.30 uur geklaard. Snel naar de camping waar Yvonne heerlijke macaroni had bereid. Deze dag circa 180 km gereden.

 

 

Reisverslag dag 8 (12-11-2011)

Film Impressie:

  

Klik hier voor gereden track

Om 06.30 uur opgestaan en de tenten opgeruimd. Genoten van het ontbijt in het restaurant van de camping. Om 08.30 uur vertrokken. Vandaag full extreme. Totaal 110 km, dus dat wordt een makkie. We zijn er klaar voor en hebben er veel zin in. We vertrekken met 7 teams, de bekende 5, aangevuld met de 2 groene Friese auto's van de Klaikluten. Het eerste stuk over een redelijke weg met een snelheid van zo'n 30 km. Op een gegeven moment moesten we in een dorpje linksaf en daar begon het avontuur, Lees feest en lees soms de ellende. Kortom de challenge was weer begonnen. Het was een aaneenschakeling van harde hobbels, mooie zandpaden, duinen, struikgewas. Echt fantastisch om over het zand, soms dikke keien, en alles wat los en vast zit te knallen. Gigantische stofwolken achter je latend. Na weer een dorpje (lees 3 huizen, althans steenhopen) ontstonden er problemen met de groene Friese Volvo. Die hapte zich heerlijk vast in het zand. Wim mocht weer aan de slag (en heel vaak herhaalde zich dit vandaag) om een auto los te trekken en op sleeptouw te nemen.

Op hetzelfde punt was inmiddels ook een volgend groepje challengers aangekomen en ook daarvan liepen enkele auto's vast. Frans en Sytse knalden weer lekker door, de bagage vloog af en toe door de auto maar dat maakte die jonge honden niets uit. Zij hadden maar 1 doel met Annabel: zo snel mogelijk, zo hoog mogelijke sprongen en proberen om de grootste stofwolk te produceren. Wim en Yvonne gaan wat dat betreft iets beheerster met hun auto om, echter zij moesten de hele dag anderen weer op het rechte spoor proberen te houden. Hetgeen veel van hun en hun voiture vergde.

Het bleef een fantastische route door een overweldigende natuur. Dit moet je zelf zien en beleven. Na 4 uur was er 45 km afgelegd. Weer een tijdje later doemde er een volgend dorp op. Het leek even stoffig en vredelievend als die andere gehuchten. Nou daar zijn we achter gekomen. Ten eerste was de weg er langs en omheen een karrespoor met heel diepe sporen. Kortom stapvoets, vast zitten, slepen. Dan ben je in een half uur weer een kilometer verder. Maar dat was niet het ergste. Alle jeugd uit het dorp kwam naar ons toe, heeft alle tijd want hoeft kennelijk toch niet naar school. En ze waren uitermate irritant, tikten op ramen, zeurden om alles, wezen naar de spullen in de auto, trokken stickers van de auto's los. Kortom zeer vervelend gedrag, wat sommigen onder ons als irritant, bedreigend en zelfs beangstigend ervaarden. Het was een hachelijk half uurtje.

De route daarna werd steeds moeilijker met nog veel meer zand. Dat betekende dat vooral de groene Volvo en Subaru meer en meer gesleept moesten worden. Daarbij sneuvelde op een goed moment ook een sleepkabel en ontstond een lekke band. Het was vanaf dat moment echt zelf de route zoeken, in feite is er geen pad meer. Iemand van ons loopt vooruit, klimt op een heuvel en probeert te bepalen waar we naar toe moeten. Dan met elkaar aanwijzingen geven waar we naar toe moeten, indien nodig zand weg scheppen en zo maar weer verder. Op een gegeven moment zaten we op 800 meter van de grens met Algerije. Aan het eind van de route kwamen we echt in de problemen. Bij het zoeken van de vervolgroute dachten we dat we een pad moesten zoeken tussen 2 bergen door. Dat lukte de 2 Ferozas goed. Frans en Sytse dachten dat ook, maar strandden iets voor de top. Ook de Subaru en Liro probeerden het, maar ook dat lukte niet. Uiteindelijk hebben de 5 overblijvende auto's een andere route gezocht. Ook daar weer veel zand, waar de Volvo en Subaru vastliepen in het zand. Frans en Sytse zijn door gegaan en kregen weer contact met Zeebra en Kakelwagen. Het duurde nog wel een uurtje voordat de rest weer in beeld kwam.

Zeebra was even wezen kijken hoe we verder moesten en daar ging het voor hun helemaal mis. De koppeling ging naar de kloten en dus kunnen zij niet meer verder. Uiteindelijk zijn we tot op 2 km van het eindpunt gekomen. Hebben daar onze tenten ergens in de natuur opgezet. We zitten hier op 5 km van de grens met Algerije. We hebben de Feroza in het donker van de berg afgesleept. Deze kan niet meer verder, heeft reserve-onderdelen nodig. Die moeten morgen worden besteld, hier naar toe gebracht, ingebouwd, dan pas kunnen ze weer rijden. Al met al zullen ze circa 2 dagen oponthoud hebben, als alles meezit. Kortom, een mooie dag met hoogtepunten en trieste dieptepunten. Maar dat hoort bij de challenge. Waarschijnlijk zullen we morgen met 3 auto's verder gaan.

 

 

Reisverslag dag 7 (11-11-2011)

Vandaag Sint Maarten en dus een rustdag. Overigens is in het bivak weinig van de rust te merken. Aan alle kanten en overal wordt gesleuteld aan de auto's. Het lijkt wel de echte Dakar rally. Bij geen enkele auto blijft de motorkap omlaag. Ook Wim en Frans hebben diverse zaken veranderd en/of vervangen. Zo is ook de bandenspanning van de beide auto's verlaagd. Waarom? Vanaf morgen rijden we 3 dagen full extreme. Dat betekent 3 etappes van 110 a 120 km waarbij we tot het uiterste zullen moeten gaan. Het worden lange dagen van zandhappen.

Vanmiddag, na al het gesleutel, hebben we het een en ander uitgeprobeerd. Daarbij zijn sommige mensen vastgelopen en hebben zich diep ingegraven. Met het los krijgen van zo'n auto ben je al snel weer een uur verder. Maar wat is het toch heerlijk om keihard door en over het zand te knallen. We genieten er elke seconde van. Rond 11.30 uur waren we rechtstreeks op de radio van Omrop Fryslan, met dank aan de satelliettelefoon. Team Liro en Sytse zijn met een local nog even op pad gegaan om wat Marokkaans geld te krijgen. Op de terugweg naar de camping zei de local tegen Sytse: "Paris Dakar" en Sytse ging full speed met de Jeep terug. Door de stofwolk kon team Liro niets meer zien waardoor ze met eigen navigatie en op gevoel de weg terug moesten vinden. Dat ging goed.

Frans en Yvonne hebben vanuit het dorp de biervoorraad aangevuld. Overigens was daar vanavond al niets meer van te merken. Ook vanavond heeft Yvonne weer een heerlijke maaltijd bereid met als basis rijst. De volgende helden sluiten zich vanavond zich weer bij ons aan: team 1103, 1104, 1113, 1121, 1127, 1128 en 1131. Achterop geraakt door bijvoorbeeld een vergeten paspoort of door een wissel van auto. 

 

 

 

Reisverslag dag 6 (10-11-2011)

Film Impressie:

  

Klik hier voor gereden track

Vanochtend rustig aan. We hebben een etappe van 92 km voor de boeg. Als we 'on the road' zijn valt ons direct op dat overal langs de route politie-agenten staan en iets verderop ook militairen. Als we door een groter dorp rijden, staan daar heel veel dranghekken. Ook de tegenliggers zijn veelal auto's en bussen met politie en militairen. We rijden het dorp voorbij en zien rechts een geïmproviseerd vliegveld met 10 helikopters. Al rijdende komen we er achter dat we de afslag gemist hebben. Dus terug naar het stadje. Daar is het nog drukker. Her en der staan groepjes mannen muziek te maken en te dansen. Velen hebben een Marokkaans vlaggetje in de hand. We hebben al een vermoeden en vragen een agent of de mensen voor ons komen, dan wel of er een ander belangrijk iemand op komst is. Dat laatste is het geval. Over een half uur zal de koning van Marokko langs komen. Daarvoor wil je natuurlijk wel naar de weg komen. Zoiets overkomt je 1 keer in je leven.

Wij hebben inmiddels een lokale gids bereid gevonden om ons, in ruil voor een petje, op zijn brommertje voorop te gaan, door het dorp te leiden, en ons uiteindelijk naar de juiste weg te brengen. We rijden dwars door het centrum, letterlijk over de markt. Kennelijk heeft de gids niet door dat onze auto's iets breder zijn dan zijn brommer. Wat aan de markt opvalt, is dat alle circa 200 stalletjes slechts 1 product verkopen, dadels. We rijden nog een stukje door en, zie daar, de eerste Sahara duinen doemen voor ons op. Dit is echt te gek. Via een verhard stuk, een vreselijk hobbel terrein (niets in de auto ligt nog op zijn plaats), komen we bij de duinen aan. Dan is het tijd om in de zandbak te spelen. We knallen over de heuvels. Dit is echt genieten. Na een uurtje rammen en knallen op naar de camping. Geen idee waar we terecht komen. We zien alleen nog maar zand, stenen en een oneindige zooi met stof. Asfalt kennen ze hier niet.

Eindelijk bij de camping in Merzouga, op 50 km van de grens met Algerije. In de verte zien we de heuvels van Algerije. De tenten worden opgezet. De teams komen achter elkaar binnen. Onze tenten staan in het zand, daarachter alleen maar de Sahara. Oneindige vlakte met zand en hoge duinen en dan worden de mannen ineens weer jongens. De tenten staan en rammen met die karren. Met veel kabaal en rare sprongen tussen elkaar door. Ook de kleine camping wordt inmiddels als race- c.q. crossbaan beschouwd. Rustig lopen is er daar niet meer bij. En, je kunt er op wachten, dan is er 1 auto welke het genoeg vindt en een koprol in het zand maakt. Met als gevolg: een iets andere stroomlijn van de carrosserie en een iets lagere positie van het dak. In het dorp nog een voorraad bier opgehaald. 's Avonds wordt door Yvonne uitgebreid gekookt. Het recept wordt niet vermeld maar het eten is wel heel lekker. Al met al om circa 23.00 uur in bed, na genoten te hebben van de volle maan en een mooie sterrenhemel.  Geweldige challenge tot nu toe zonder problemen. Overdag bloedheet en 's nachts retekoud.  Morgen een rustdag. Het is hier prachtig

 

 

Reisverslag dag 5 (09-11-2011)

Film Impressie:

 

Klik hier voor de gereden Track

Om 05.30 uur opgestaan en om 07.15 uur vertrokken. Vandaag naar Meski Oasis, een camping mooi gelegen in een oase. De omgeving maakt direct weer een grote indruk op ons. Al vrij snel zien we het Atlas-gebergte voor ons opdoemen. Die kant gaan we dus op. Na een tijdje rijden, zien we de met sneeuw bedekte toppen voor ons. Na een klein uur rijden zitten we ook in de sneeuw, schitterend! We maken wat foto's en rijden door. Na weer een bocht komen we echt helemaal in de sneeuw.

We naderen de top en na weer een bocht staat er een hele groep challengers stil. Van alles door elkaar, 2WD en 4WD. Ze kunnen niet verder want er ligt een pak sneeuw en de weg is spekglad. Samen proberen we een plan te maken. Na elke 4WD een 2WD, dus om en om. Zo gezegd zo gedaan. Maar al snel blijkt dat dit niet gaat lukken. De weg is te glad. De gesleepte auto's slingeren alle kanten op. Maar het grootste probleem ligt net verder, namelijk een sneeuwlaag tot max 2 meter hoog. We zijn nog gaan scheppen, maar dat zou toch wel een dag of 3 door moeten gaan. Uiteindelijk collectief besloten om te keren. 's Avonds in het bivak vernomen dat het niemand is gelukt. Dan maar 1,5 uur terug rijden en onze weg vervolgen. Wederom een prachtige route. De natuur in Marokko is echt indrukwekkend. Zo rond 18.00 uur komen we ineens op een hoogvlakte terecht, heel groot, wel 30 km lang.

Werkelijk uniek. Om 19.00 uur is het donker. We moeten dan nog heel stevig doorknallen om circa 22.30 uur weer op de camping aan te komen. Deze ligt heel mooi in een oase. Er zijn wat piepkleine winkeltjes. Na ons komen nog diverse teams binnenrollen. Tenten op gezet en nog wat lekkere dingen bereid: soep, vlees, etc. Omstreeks 01.00 uur in bed. Wederom niet erg want we kunnen uitslapen tot ongeveer 08.00 uur. 

 

 

 

Reisverslag dag 4 (08-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

Gisteravond zijn Frans en Sytse nog even naar het strand geweest alwaar een aantal challengers een afscheidsparty van Europa organiseerden. De muziek was luid en duidelijk en het alcoholrijke vocht vloeide rijkelijk. Toen de heren naar bed gingen zei Sytse tegen Frans dat de deur van de kamer wel op slot moest. Dat deed Frans. Echter de volgende ochtend bleek dat Sytse de sleutel aan de buitenkant in de deur had laten zitten.

Vanochtend om 06.45 uur met 50 auto's in colonne vertrokken   naar de veerboot. Daar met zijn allen wachten en uiteindelijk om circa 09.00 uur vertrokken. Binnen een uur aan de overkant naar Ceuta (nog steeds Spanje). Tijdens de overtocht dolfijnen gezien. Op naar de grensovergang met Marokko. Daar begon het echte wachten. In totaal zo'n 2 uur nodig voor het invullen van diverse formulieren inzake de personen (wij dus) en van de auto's. En dan om 12.00 uur rijden we Marokko binnen. Dat is direct genieten van de natuur en zeker ook van de mensen met hun, in onze ogen, wel bijzondere kleding. Eindbestemming van deze dag is de mooie stad Fez.

Het wordt een prachtige route door het mooie landschap. Vanaf het moment van het verlaten van de boot hebben we constant off road gereden.     Op een gegeven moment rijden we een bocht om en treffen daar diverse andere challengers aan. Ze roepen naar ons dat we terug moeten. Als we vragen waarom, wordt gezegd dat de brug over de rivier weggeslagen is. Diverse auto's keren om. Ons groepje (teams 1111, 1112, 1107, 1120 en 1137) dacht daar echter anders over. Dus wij rijden naar de rivier. Daar is het plan snel gemaakt. Wij gaan door de rivier, althans we proberen het. Voor onze Sneker vrienden met hun 2WD Volvo is dit helaas geen optie. En wij? Wij nemen een aanloop en knallen door het rivierwater over de stenen naar de overkant. Wat een topmoment, super!We gaan verder met 5 teams want de plek van de Snekers wordt ingenomen door team Liro (nummer 1145).

Daarna volgt een schitterende route door de bergen, verharde weggetjes, dorpen waar elke vorm van chaos aanwezig is. Vrouwen op ezels en overal groepjes mannen die niets anders doen dan zitten en kijken. Wat ook mooi is, dat overal langs de route mensen zijn die naar ons kijken, zwaaien, klappen, etc. De weg naar Fez is nog lang en we moeten nog uren in het donker doorrijden. Uiteindelijk komen we om circa 22.30 uur aan op de camping. Dan de tenten opzetten en Yvonne bereidt voor ons allen nog een smakelijke hap. Zo rond 24.00 uur liggen we in bed. Niet erg want de volgende dag willen we pas om 05.30 uur opstaan. Het was een zware dag. Nog 2 zware dagen en dan hebben we een rustdag.  

 

 
 

Reisverslag dag 3 (07-11-2011)

Film Impressie:

 

 

Vanochtend om 06.30 uur opgestaan. Eerste nacht in de tent. Leuke camping vlakbij de snelweg. Het was wel heel koud, dicht bij het vriespunt. Alles opgeruimd en om 07.30 uur vertrokken. Eerst nog een kop koffie gehaald. Met 5 teams verder via Salamanca en Sevilla. Mooie ruime snelweg met weinig verkeer. Kortom lekker doorknallen. 2 x gestopt voor een koffie en/of plaspauze. Uiteindelijk in Andalucia aangekomen, waar de witte dorpjes boven op de bergen en heuvels liggen, badend in de zon. En de zon zagen we vandaag de hele dag, met oplopende temperaturen. Bij de laatste stop hebben we ons allemaal omgekleed, bermudas uit de tas. We zijn immers ook nabij de Costa del Sol (daar sloegen onze hartjes op hol).

Aankomst bij het hotel in Torreguardiaro puerto Sotogrande om circa 16.30 uur. Daar zien we diverse nieuwe oude bekenden. Veel teams blijken nog na ons binnen te komen. Gezellige boel en veel ouwehoeren onder het genot van diverse glazen bier. Voor het hotel wordt inmiddels druk gesleuteld aan de auto's. Het lijkt wel een echt Parijs-Dakar bivak. Gewoon een gezellige chaos, waarbij alleen maar positieve gevoelens doorklinken. De tickets voor de ferry zijn gekocht. We gaan met de boot vanuit Algeciras naar Ceuta of Tanger in Marokko.

  

 

Reisverslag dag 2 (06-11-2011)

Film Impressie:

 

Inmiddels hebben zich nog twee teams bij ons aangesloten. Team De Kakelwagen uit Amsterdam (1107) en Team Zeebra uit Drenthe (1120). Wij gaan voorop in het konvooi. Omstreeks 15.00 uur de Spaanse grens gepasseerd. Het Spaanse binnenland is supermooi. We hadden net noodweer, maar de regen is gestopt. Het is hier nu 10 graden. We zijn vandaag tot 21.15 uur doorgereden en in de buurt van Pedrosillo el Ralo terecht gekomen. Dit dorpje ligt vlak voor Salamanca. We kamperen op een trekkersveldje. Vandaag ons eerste pechgevalletje. De ruitenwisser van de Jeep heeft het begeven.

UPDATE 22.35 uur: Overlast regen en natte sneeuw.Vertraging Burgos - Madrid. Team 1103 krukaslager stuk. Team 1116 rijdt weer. In de auto's van team 1143 en 1140 is ingebroken. De dynamo van de auto van zowel team 1124 als 1153 is stuk.

There is no image or category is unpublished or not authorized

Reisverslag dag 1 (05-11-2011)

Film Impressie:

 

 

 

Na een emotioneel afscheid zijn we op zaterdag 5 november 2011, even na 11.00 uur, vertrokken vanaf het Amsterdam-Dakar verzamelpunt bij cafe Noorderlicht in Amsterdam-Noord. Tot nu toe gaat alles goed. We rijden momenteel met 3 teams. Team 1137 met de naam Off2D@k@r uit Sneek heeft zich bij ons aangesloten. We hebben tot 22.00 uur doorgereden. Na het drinken van twee biertjes hebben we overnacht in een soort jeugdherberg bij het dorpje Neuille-le-Lierre in het midden van Frankrijk. Sytse, die altijd zegt dat hij niets kan, spreekt toch maar mooi de Franse taal wat heel handig is. We bevinden ons nu 1480 km vanaf de boot naar Marokko. Dinsdag om 08.00 uur vertrekt de boot, dus we liggen mooi op schema. 

 

                   

 ljjffgkhergfgaerfasdfasdffv

 

                      

Sponsor Marokko 2013

Sponsor Dakar Challenge