Sponsoren Dakar Challenge 2011

Dakar Challenge de reis

SMS: We liggen hier toch redelijk vroeg op bed. Tot nu toe elke dag vroeg op om vlug te ontbijten en dan Gambia in om dingen te bezoeken. Woensdag (30-11) gaan we naar een psychiatrisch ziekenhuis. Donderdag (01-12) geven we de motoren en de Landrover af die in een container op een boot terug worden gebracht naar Nederland. Vrijdag (02-12) maken we met een gids in een open terreinwagen een tocht door de Gambiaanse jungle. Wij zijn hier al op de lokale televisie te zien geweest. We worden op straat ook herkend. Wim staat hier inmiddels bekend als de Landroverman.

Klik hier voor gereden track

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Om 10.00 uur afgesproken bij hotel Sun Wings. Daar ontmoeten we de contactpersonen van de Stichting Hand to Hand. Samen met nog enkele andere challengers gaan we eerst naar de Nursery school. Deze is niet erg ver van Banjul gelegen, edoch we moeten wel kilometerslang de binnenlanden in, hobbelen over stoffige zandpaden. Maar dan, vele kilometers verder, na de zoveelste compound, zien we de school. Normaal gesproken zijn er circa 70 kinderen, maar vandaag minder dan 20. Dit ivm een schoolvakantie. Door het personeel, een leidster, een leraar en een klusjesman wordt van alles uitgelegd over het doel van de school. In principe worden hier de kleinste kinderen voorbereid op de primary school. Ze leren de Engelse taal.

Er wordt hun van alles bij gebracht over zeden, gewoonten en alle vormen van moraal en hygiene. De kinderen mogen een paar demo's verzorgen in het Engels: alfabet, tellen, maanden, dagen, etc. Ook wordt er nog een muziekspektakel opgevoerd. Daarna wordt er snoep uitgedeeld, de lolly's van onze snoepsponsor. De school ziet er trouwens mooi uit, alles is net opnieuw geschilderd in de kleuren wit en blauw. Het is gelegen in een mooie tuin, waar de nodige producten worden verbouwd. Bij het afscheid worden nog de nodige foto's gemaakt, handjes geschud en gezwaaid.

Dan op naar de volgende school. Eerst weer een mooie stoffige route door de binnenlanden. In feite is het een trainingscentrum voor timmerlieden. Aan zo'n 30 jongeren worden de kneepjes van het vak bij gebracht: schaven, zagen, beitelen en alle andere handelingen met het hout. Ze kunnen van alles maken: kasten, stoelen, banken, ledikanten. Alles is 100% handmade. De school wordt uitgebreid met een afdeling electrotechniek. Tevens zien we op het terrein een gebouw waarin een soort naaiatelier is, waarin de meisjes het couturier vak kunnen leren. Ook dit is nog in opbouw, maar zal binnen een week draaien. Alles staat in principe gebruiksklaar.

Na afloop van dit bezoek zijn de nodige zaken (laptops, gereedschap, speeltjes en snoep voor de kinderen) aan de Stichting overgedragen. Ook het spandoek van de Frieslandtravelers gaat naar de school en krijgt een prominente plek op de muur aan de voorkant van het gebouw. Na wederom het nodige geschud van handen en maken van foto's, gaat ieder zijns weegs. Wim en Yvonne spreken nog af om op woensdag een blinde jongen te bezoeken die les geeft op een muziekschool en waarvoor we een speciaal geprepareerde laptop hebben meegenomen.

Klik hier voor gereden track

In de ochtend naar de haven om de verscheping van de Defender meer in detail te regelen. Route erheen nog al chaotisch, door het centrum van Banjul. Op de terugreis naar het hotel worden Frans en Sytse bij een politiecontrole aangehouden. Het feit dat de auto geen kentekenplaten draagt is geen probleem. Wel dat beide teamleden de gordel niet dragen. De agent is kort en duidelijk: "Zet de auto daar maar neer, ik moet hem in beslag nemen". Na enig onduidelijk wachten roepen we hem. We kunnen er afkomen door een boete te betalen van 10000 dalasi oftewel omgerekend 25 euro. Sytse vindt een briefje van 10 euro in zijn broekzak. Ook daar kan de agent mee leven. Uiteindelijk geeft Frans hem een t-shirt en een pakje speelkaarten. Agent is blij en wil helemaal geen geld meer. De jongens beloven hem voortaan altijd de riem te zullen dragen, deze belofte houden ze ongeveer een kilometer in stand. 'Kennelijk' is altijd ook in Gambia een rekkelijk begrip.

's Middags gaan Frans, Yvonne en Wim met Martin naar de markt in Serrekunda, een echt lokale grote markt waar van alles wordt verhandeld. Bij het avondeten raakt Sytse in gesprek met de leidster van de optredende dansgroep. Een geanimeerd gesprek waarbij hij zelfs wordt uitgenodigd om bij haar thuis te komen. En ze belooft Sytse om hem tijdens het optreden ten dans te vragen. Natuurlijk zegt hij dat hij niet kan dansen. Maar tijdens het optreden houdt ze zich aan haar woord en weet hem uit het publiek te halen en te betrekken in de Afrikaanse dansen. Na afloop van het optreden worden we nogmaals uitgenodigd, maar we gaan niet. En weer zit er een mooie dag in zonnig Gambia op. fff

 

 

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Om 10.00 uur samen met team LiRo op weg naar het voetbalstadion van Banjul. Want daar is het te doen, de veiling van de auto's van de challengers. Achter elkaar worden ze opgesteld op het parkeerterrein, met een brief met specificaties/bijzonderheden. Ook onze Jeep staat er tussen. De echte veiling begint 20 minuten eerder dan aangekondigd, namelijk om 10.40 uur. Er zijn redelijk wat kopers, maar i.v.m. de festiviteiten na de verkiezingen is besloten om circa de helft van de auto's nu te veilen en de rest volgende week zondag. De prijzen lijken redelijk, op een gemiddeld nivo van circa 40.000 Dalasi oftewel 1000 euro. De eerste Vito levert zelfs ruim 100.000 Dalasi op. Even later blijkt de 2e Vito, welke 3 jaar jonger is, op 78000 uit te komen. Dan is al besloten om vroegtijdig de veiling te stoppen. Helaas is onze Jeep net niet geveild. Voordeel is dat we er deze week nog mee kunnen rijden. Echter elk voordeel heb z'n nadeel (zie verslag van maandag).

Na de veiling weer terug naar het hotel. In de loop van de middag komen Frans cs Martin (zie Noa.) en Wim tegen. Frans en Sytse gaan met deze mannen op stap. Eerst naar het net geopende restaurant van Anna, de vriendin van Frans. We eten een lokaal gerecht, rijst met pikante saus en een flink stuk kip. Kost wel een duit, 25 Dalasi pp, omgerekend 63 eurocent. Daarna in een compound naar een Afrikaanse familie, waarbij het voor ons volstrekt onduidelijk is wie de tante, zus, vriendin van de zus, broer van de zus van de vriendin, zijn eega, kind van 1 van hun, is. Een van de dames vindt dat Frans en Sytse heel toffe gasten zijn. Frans en Sytse vinden dit ook van zichzelf, maar de betreffende dame iets minder. Daar denkt zij weer anders over.

Vanuit deze compound gaan we via een aantal stoffige paden naar een andere compound. Het lijkt dat er alleen mannen wonen. Er komen steeds meer op bezoek. Onder het genot van bier wordt het steeds gezelliger. Er wordt een muziekgroepje geformeerd waarbij uiteindelijk Martin, Frans en Sytse ook persoonlijk worden toegezongen. Het afscheid geschiedt onder het schudden van vele handen. We hebben weer vele nieuwe vrienden. Welcome in Gambia. Gambia is nice, enjoy your self. Gambia is the sun in your heart, God is you, etcetera. Weer terug naar het hotel, bij de kamer nog iets gedronken, en nog even bij het live-optreden geweest.

 

Klik hier voor gereden track

Genoten van het ontbijtbuffet van het hotel en 4 bakken koffie (we noemen geen namen). Naar een kantoortje van Western Union om geld te wisselen. Voor 100 euro krijg je 39 briefjes van 100 Dalasi. Tenten voor de laatste keer opgeruimd en op naar ons hotel Sunset Beach in Kotu. Ziet er goed en mooi uit. We hebben elk een bungalowkamer in de tuin, C02 en D10. Dan naar het Bungalow Beach hotel waar een soort afscheidsreceptie is van de Jama foundation. Er wordt het nodige verteld over de stichting en ook over de veiling van zondag. Uiteraard de nodige dankwoorden richting de challengers.

Daarna naar het hotel. Kamers in gebruik nemen. Jeep Annabel is inmiddels gewassen. Daarna beginnen we met het leeghalen van de Jeep en het reorganiseren van de Defender. Er worden een aantal stapels gevormd: wat we de komende week nodig hebben, wat in de Defender moet voor terugreis naar Nederland, rotzooi die weggegooid kan worden, spullen die we wellicht aan de locals kunnen verkopen tegen flesjes bier. Dat laatste is zeer succesvol, de locals willen alles hebben, maken ruzie of dansen zelfs. Zij vinden nog spullen tussen onze weggooistapels, zoals een halflege pot jam. Na 2 uur opruimen is alles weer op orde. 's Avonds genieten we bij het hotel van het buffetmenu a 10 euro pp. En natuurlijk van de flinke hoeveelheid bier die we als verkoopopbrengst gescoord hebben. En weer is een dag voorbij, morgen de veiling!!! 

Film Impressie:

Klik hier voor greden track

 

Om 05.00 uur opgestaan, tenten afbreken, auto's prepareren, ontbijten en om 6.00 uur vertrekken. Vandaag van Senegal naar Gambia. We rijden door een prachtig stuk echt Afrika. Regelmatig door dorpjes welke mooi aan/langs de weg liggen. Heel goed is te zien hoe het een en ander daar georganiseerd is: het leven in de compounds, kleine subwijkjes van ronde lemen huisjes met rieten daken. Je ziet de mensen, kleurrijk gekleed. Ze zijn allemaal bezig met iets. Ze lopen, zitten, praten, zwaaien vriendelijk. Je ziet vrouwen met een houten staaf in een stenen kom roeren. Toch wel het Afrika dat we alleen van de tv kennen. De doorgaande straten waar een en al drukte en actie is. Vrouwen maar ook kinderen met van alles op hun hoofd, bijvoorbeeld met een stapel dubbel gevouwen matrassen van wel 1,5 meter hoog.

Als we dichter bij de grens komen krijgen we ineens weer een vreselijk stuk weg, met talloze diepe gaten. Het ontwijken van een gat betekent nagenoeg zeker dat je in een ander gat belandt. De auto's van de challengers voor ons dansen alle kanten op over de volle breedte van de weg. Een boeiend schouwspel. En dan komen we bij de grens. Weer een heel gedoe, Senegal uit, en Gambia in. We krijgen veel mensen om de auto's die geld willen wisselen en vrouwen die fruit of nootjes in grote ronde manden op hun hoofd dragen. Het lijkt wel dat ze alles aan ons willen verkopen.

De grensformaliteiten vragen ook weer veel tijd. Eerst met een lijst met alle auto's naar de douane. Handig voor hen, want ze kunnen alles mooi afvinken. Maar dan moeten de paspoorten gestempeld worden. De man die dat moet doen, had er geen zin meer in. Hij wilde een totaallijst hebben. Die lijst lag bij de douane en de douane wilde die lijst niet afgeven. De paspoortenman zei steeds dat hij geen 100 namen wilde opschrijven, omdat dat hem meer dan een dag aan tijd zou kosten. Dus wij weer naar de douane, maar die wilde de lijst nog steeds niet geven. De paspoortenman werd nog pissiger omdat wij voor de open deur van zijn kantoor stonden, waardoor hij de weg niet meer kon zien. Demonstratief ging hij op een stoel zitten met bolle wangen en een blik in zijn ogen alsof hij moest poepen maar dat een en ander niet lukte omdat alles muurvast zat. Zoiets neemt dus snel weer een uurtje of 2 in beslag. Op het moment dat de paspoortenman de lijst had, bleek hij deze niet meer nodig te hebben. Razendsnel worden de paspoorten van Senegal-uit-stempels voorzien.

Maar ja, we hebben ook nog Gambia-in-stempels nodig. We lopen met de paspoorten het kantoortje binnen, en het eerste wat we zien is een kooi waarop staat dat het een gevangenis is. Er zitten 3 jongens in, waarvan eentje echt tegen het traliewerk omhoog geklommen is. Het is een kooi met aan 3 kanten tralies en aan de achterkant een muur. Okay, we rijden weer. Op naar de ferry. De bedoeling is dat alle challenger-auto's op 1 ferry terecht komen. Dat lukt dus niet. De eerste boot met onder andere team Wim en Yvonne vertrekt na 1 uur wachten. De tweede ferry met o.a. team Frans en Sytse moet 4 uur wachten en de derde ferry met o.a. team LiRo moet 7 uren wachten. En dat in een smal dok met hoge muren, bloedheet ik schat 40 graden celsius, vol met auto's en allemaal Gambianen die weer van alles aan ons willen verkopen. Ze willen ook allemaal kadootjes, en klimmen bijna in de auto's. Sommigen ervaren dit nogal als bedreigend. Wat ook opvalt aan de Gambianen is dat ze ontzettend aardig zijn. Iedereen vraagt: 'How are you?' en nog veel meer van dat soort one-liners.

De boottocht duurde ongeveer 1 uur, was zeker gezellig. Er waren 2 vrachtauto's met open bak vol met politie-agenten. Deze hadden veel plezier, zongen, dansten, klapten. Ze waren allemaal onderweg naar Banjul ivm een groot feest omdat de president de verkiezingen heeft gewonnen. Op het moment dat we aan de overkant zijn, rijden we met de groep auto's richting een soort 2e eindpunt, de finish in Gambia. Dit was bij een mooi nieuw hotel aan zee genaamd 'Sun Wings'. Daar werd voor de challengers een buffet georganiseerd. Wij hebben onze tenten op het strand opgezet tegen het hotelterras aan en op zo'n 10 meter afstand van de zee. Daar hebben we voor deze reis ons laatste potje gekookt. Echt een fantastische plek met de voorzieningen van het hotel direct bij de hand. Wel bijzonder, sta je om 12 uur 's nachts bij de branding, een geweldige sterrenhemel boven je en een temperatuur van 25 graden. Dit is Gambia, dit is Afrika. Wow!

 Vanaf vandaag zijn we niet meer te volgen. Het is nu relaxen. De auto van Frans en Sytse (Annabel) en die van anderen worden volgende week pas geveild. Het geld is op en 60% van de opkopers waren afwezig in verband met het verkiezingsfeest. We kunnen dus helaas niet bij de verkoop aanwezig zijn. De stichting 'Hand to Hand' gaat de auto namens ons veilen.

Vandaag onze 2de rustdag. Dus uitslapen tot 08.00 uur. Na het ontbijt gaat Wim eerst met Frans en later met Sytse met de Landrover de duinen in en het strand op. Wim en Sytse komen vlak bij Lac Rose een man tegen die daar een tuintje heeft waar hij producten voor zijn gezin verbouwt: bananenstruiken, een enkele boom met kokosnoten, komkommers, vetplanten (Wim kreeg er eentje mee). De camping waar we staan, is ontzettend mooi, met zwembad, huisjes, etc. In de middag gaan we samen met Ronald en Lyda (team LiRo) met 2 taxi's naar de hoofdstad Dakar. Een lange tocht over stoffige, zanderige weggetjes en door mooie villages. In de dorpen is het steeds weer mooi. Langs de hoofdstraat zie je het complete Afrikaanse leven. Zo levendig, kleurrijk, druk, met al die beroepen: kapper, houtbewerker, poelier, slager. Elke dag weer een lust voor het oog.

Onze taxichauffeur is tevens de gids. Hij blijft de hele tijd bij ons en brengt ons ook weer terug naar de camping. Overigens zijn we met zijn zessen, verdeeld over twee taxi's. Het kost wel een centje, 15 euro per persoon. Daarvoor rijdt de taxi in totaal wel 4 uur. Eerst worden we naar de boot gebracht die ons naar het welbekende slaven-eiland vervoert. Vanuit dit eiland werden de zwarten als slaaf vervoerd richting de Antillen. Alle gele gebouwen daar hebben een Nederlandse achtergrond. Mooi eiland, overladen met Senegalezen die allerlei kunstzinnige producten maken en verkopen. Ik denk dat we er een kleine 2 uur hebben rondgelopen. Als we weer in Dakar terug zijn gaan we eerst naar een rond marktgebouw waar alle mogelijke producten inclusief groente, kip. kuikens, vis verkocht worden. De geur deed bepaald niet denken aan een heerlijke eau de toilette.

Wim zag daar een verschrikkelijk schouwspel.  Hij riep ons erbij. Er lag een grote plastic zak op de grond waar waarschijnlijk een levend dier (geit?) in zat. De marktmeneer sloeg er met een ijzeren staaf heel lang en hard op. Toen hij stopte moest het dier wel voor 1000% zeker dood zijn. De marktman riep ons om te laten zien hoe het vermoorde dier er uitzag. Dit lokte ons niet echt, maar met Wim voorop gingen we toch kijken. Al dat bloed etc., bah, maar ieder mens is wel een beetje nieuwsgierig. Wim keek het eerst in de zak en moest hard lachen. Toen wij gingen kijken bleek waarom. Het was slechts een zak met daarin een grote klomp ijs. Vervolgens reden we naar het "Plein van de Onafhankelijkheid". Tijdens de verdere reis zagen we de Residentie van de Minister President, het Senaatsgebouw en de grootste moskee van Senegal. Overigens kwamen we eerder vandaag ook al de Minister van Binnenlandse Zaken tegen, die met zijn gevolg in een aantal auto's onderweg was.

Op de snelweg terug naar de camping was ook nog een aanrijding. Een vrouw lag stil op de snelweg, aangereden door een auto. Een dertigtal mannen stond er om heen, maar deden niets. Om circa 20.00 uur waren we terug op de camping. Daar nog genoten van een heerlijke hap. En nu genieten we nog van de (voorlopig) laatste avond in Senegal. Alhoewel? We krijgen net een sms vanuit Amsterdam dat Gambia i.v.m. verkiezingen haar grenzen vandaag heeft gesloten. Waarschijnlijk zijn ze morgen weer open. We rekenen morgen op enorme drukte bij de veerboot ivm feestgangers richting Banjul.

Top