Reisverslag dag 14 (18-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

Om 05.30 uur opgestaan daar we om 07.00 uur met de complete groep willen vertrekken naar Mauritanië. Dat alles onder leiding van de gids Sidi. Voor sommigen viel dit niet mee, daar zij rond 00.30 uur zijn gearriveerd op de camping. Alle auto's staan in een lange rij naast elkaar voor de camping, een imposant gezicht. Met een snelheid van rond de 100 km rolt de hele stoet richting de grens. Na 275 km is er even een stop. De natuur onderweg is mooier dan de dagen ervoor, wat opvalt is dat op een gegeven moment het ruige gesteente er heel poreus uit ziet. Verder is het tot de grens met Marokko puur een kwestie van asfalt happen.

En daar begint het lange wachten. Het is bloedheet. Formulieren invullen, afgeven, andere formulieren invullen, paspoort afgeven, kopie daarvan, controle kopie met origineel of andersom. Uiteindelijk hebben we ruim 4 uur nodig om het land te verlaten. Het lijkt wel dat ze ons niet kwijt willen. Sommige auto's worden dan ook nog door een agent met een vieze dikke hond nader geïnspecteerd, aan de binnen- en buitenkant. Het arme dier had ook nog een dikke bult op een plek waar dat niet zo hoort. Maar goed, dan verlaat je Marokko. Je kunt je niet voorstellen waar je dan belandt. Officieel benoemd als een strook niemandsland van circa 7 kilometer. In werkelijkheid een grote zooi, verharde wegen met bulten en gaten, overal rotzooi, plastic, sloopauto's, een grote bende. Wat Wim en Yvonne overwogen is door Frans en Sytse uitgevoerd. Alle rommel in de auto uit het raam smijten: papier, plastic, noem maar op.

Dan naar de grens van Mauritanië. Eerst zien we daar de militairen staan, die de nodige formaliteiten checken. Dan een paar 100 meter verder rijden voor weer de nodige formaliteiten: paspoortscans en noem maar op. En als we dan naar links kijken zien we daar 5 Toyota open Landcruisers staan, met op elke auto 5 militairen die elk een stuk geschut (AK47) in handen hebben. Eentje staat achter een automatich geweer, de anderen hebben elk een mitrailleur in handen. We denken dat dit de kennelijk de normale bewaking van deze grens is. Ook hier weer het nodige gedoe aan de grens. Maar toch, de mensen zijn behoorlijk vriendelijk. En alles gaat redelijk vlot.

Uiteindelijk kunnen we na 2 uur Mauritanië binnenrijden. Maar ook dat gaat niet zomaar. De eerder genoemde militairen blijken onxe beschermengels te zijn. Met hun Jeeps nestelen ze zich binnen onze colonne. Op kop en na elke circa 6 auto's weer een Jeep. Knipperlichten aan, bivakmutsen over het hoofd, wapens in de aanslag. Toch wel heel bizar allemaal. De stoet gaat op pad, Mauritanië in. Op zoek naar de camping. Na 3 kwarier rijden, het is al lang donker, komen we bij een stadje. De militairen duiken de berm in en de leiding van de colonne wordt overgenomen door de politie. Met de hele stoet gaan we door de stad scheuren. Maar de locals doen hetzelfde. Dat gaat meestal goed, maar voor de Jeep van Frans en Sytse rijdt een local die tegen de achterzijde van zijn voorganger, een challenger, knalt. De schade lijkt mee te vallen. Beide partijen vervolgen hun route.

Ondertussen valt de colonne uit elkaar, het ene deel gaat op een druk kruispunt links af, het andere deel rechtsaf. Probeer elkaar dan maar weer te vinden. Iedereen gaat met de knipperlichten aan verder rijden. Uiteindelijk komt alles weer bij elkaar en vlakbij de camping regelt de politie het verkeer. De challengers knallen achter elkaar het campingterrein op. Daar moet nog van alles geregeld worden: de verzekering van de auto in Mauritanie, geldwissel, etc. De camping blijkt inmiddels bewaakt te worden door de militairen. De poort is dicht en als je er door heen gaat, naar buiten, staan daar  3 Jeeps in een driehoek voor de ingang, 10 militairen en enkele politie-agenten. Dat wordt rustig slapen. Mauritanië is een veilig land! 

Sponsor Marokko 2013

Sponsor Dakar Challenge