Reisverslag dag 21 (25-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor greden track

 

Om 05.00 uur opgestaan, tenten afbreken, auto's prepareren, ontbijten en om 6.00 uur vertrekken. Vandaag van Senegal naar Gambia. We rijden door een prachtig stuk echt Afrika. Regelmatig door dorpjes welke mooi aan/langs de weg liggen. Heel goed is te zien hoe het een en ander daar georganiseerd is: het leven in de compounds, kleine subwijkjes van ronde lemen huisjes met rieten daken. Je ziet de mensen, kleurrijk gekleed. Ze zijn allemaal bezig met iets. Ze lopen, zitten, praten, zwaaien vriendelijk. Je ziet vrouwen met een houten staaf in een stenen kom roeren. Toch wel het Afrika dat we alleen van de tv kennen. De doorgaande straten waar een en al drukte en actie is. Vrouwen maar ook kinderen met van alles op hun hoofd, bijvoorbeeld met een stapel dubbel gevouwen matrassen van wel 1,5 meter hoog.

Als we dichter bij de grens komen krijgen we ineens weer een vreselijk stuk weg, met talloze diepe gaten. Het ontwijken van een gat betekent nagenoeg zeker dat je in een ander gat belandt. De auto's van de challengers voor ons dansen alle kanten op over de volle breedte van de weg. Een boeiend schouwspel. En dan komen we bij de grens. Weer een heel gedoe, Senegal uit, en Gambia in. We krijgen veel mensen om de auto's die geld willen wisselen en vrouwen die fruit of nootjes in grote ronde manden op hun hoofd dragen. Het lijkt wel dat ze alles aan ons willen verkopen.

De grensformaliteiten vragen ook weer veel tijd. Eerst met een lijst met alle auto's naar de douane. Handig voor hen, want ze kunnen alles mooi afvinken. Maar dan moeten de paspoorten gestempeld worden. De man die dat moet doen, had er geen zin meer in. Hij wilde een totaallijst hebben. Die lijst lag bij de douane en de douane wilde die lijst niet afgeven. De paspoortenman zei steeds dat hij geen 100 namen wilde opschrijven, omdat dat hem meer dan een dag aan tijd zou kosten. Dus wij weer naar de douane, maar die wilde de lijst nog steeds niet geven. De paspoortenman werd nog pissiger omdat wij voor de open deur van zijn kantoor stonden, waardoor hij de weg niet meer kon zien. Demonstratief ging hij op een stoel zitten met bolle wangen en een blik in zijn ogen alsof hij moest poepen maar dat een en ander niet lukte omdat alles muurvast zat. Zoiets neemt dus snel weer een uurtje of 2 in beslag. Op het moment dat de paspoortenman de lijst had, bleek hij deze niet meer nodig te hebben. Razendsnel worden de paspoorten van Senegal-uit-stempels voorzien.

Maar ja, we hebben ook nog Gambia-in-stempels nodig. We lopen met de paspoorten het kantoortje binnen, en het eerste wat we zien is een kooi waarop staat dat het een gevangenis is. Er zitten 3 jongens in, waarvan eentje echt tegen het traliewerk omhoog geklommen is. Het is een kooi met aan 3 kanten tralies en aan de achterkant een muur. Okay, we rijden weer. Op naar de ferry. De bedoeling is dat alle challenger-auto's op 1 ferry terecht komen. Dat lukt dus niet. De eerste boot met onder andere team Wim en Yvonne vertrekt na 1 uur wachten. De tweede ferry met o.a. team Frans en Sytse moet 4 uur wachten en de derde ferry met o.a. team LiRo moet 7 uren wachten. En dat in een smal dok met hoge muren, bloedheet ik schat 40 graden celsius, vol met auto's en allemaal Gambianen die weer van alles aan ons willen verkopen. Ze willen ook allemaal kadootjes, en klimmen bijna in de auto's. Sommigen ervaren dit nogal als bedreigend. Wat ook opvalt aan de Gambianen is dat ze ontzettend aardig zijn. Iedereen vraagt: 'How are you?' en nog veel meer van dat soort one-liners.

De boottocht duurde ongeveer 1 uur, was zeker gezellig. Er waren 2 vrachtauto's met open bak vol met politie-agenten. Deze hadden veel plezier, zongen, dansten, klapten. Ze waren allemaal onderweg naar Banjul ivm een groot feest omdat de president de verkiezingen heeft gewonnen. Op het moment dat we aan de overkant zijn, rijden we met de groep auto's richting een soort 2e eindpunt, de finish in Gambia. Dit was bij een mooi nieuw hotel aan zee genaamd 'Sun Wings'. Daar werd voor de challengers een buffet georganiseerd. Wij hebben onze tenten op het strand opgezet tegen het hotelterras aan en op zo'n 10 meter afstand van de zee. Daar hebben we voor deze reis ons laatste potje gekookt. Echt een fantastische plek met de voorzieningen van het hotel direct bij de hand. Wel bijzonder, sta je om 12 uur 's nachts bij de branding, een geweldige sterrenhemel boven je en een temperatuur van 25 graden. Dit is Gambia, dit is Afrika. Wow!

 Vanaf vandaag zijn we niet meer te volgen. Het is nu relaxen. De auto van Frans en Sytse (Annabel) en die van anderen worden volgende week pas geveild. Het geld is op en 60% van de opkopers waren afwezig in verband met het verkiezingsfeest. We kunnen dus helaas niet bij de verkoop aanwezig zijn. De stichting 'Hand to Hand' gaat de auto namens ons veilen.

Sponsor Marokko 2013

Sponsor Dakar Challenge