Reisverslag dag 18 (22-11-2011)

Film Impressie:

Klik hier voor gereden track

 

Iedereen op tijd uit bed, vertrek was om 08.00 uur. Uiteraard weer onder begeleiding van de militairen. Nog snel wat benzine halen en we vertrekken. Team Frans en Sytse heeft een klein probleem ivm reparatie gisteren, even de berm in, spandraad erop, en de ratel is weg. De stoet is daardoor verlaat vertrokken over het asfalt richting de grens met Senegal. Wat ons opvalt, is dat Mauritanie aan deze kant veel mooier is dan wat we elders hebben gezien. Er is meer relief en de begroeiing neemt toe. Op een gegeven moment kiezen we niet de meest voor de hand liggende grensovergang, maar eentje verderop die geschikter lijkt te zijn. Dat betekent dat we wel een lang stuk van zeker wel 60 km offroad moeten rijden. Wel een heel mooi stuk.

Uiteindelijk komen we terecht bij een heel groot nationaal park direct voor de grens met Senegal. Een aantal auto's kiest het verkeerde track en komt vervaarlijk scheef te staan. Kost enige tijd en moeite om alles weer op het goed pad te krijgen. Het natuurgebied is ontzettend mooi, overladen met vogels. Wat we van de weg af al zien is onvoorstelbaar: de soorten, kleuren, ongelooflijk. En dan andere dieren als wilde zwijnen. Opeens moet team Wim en Yvonne boven op de rem, we overdrijven niet. Waarom? Links van hen komt uit de berm een heel grote varaan van wel 1,5 meter lang de weg over steken. Geweldig om te zien.

Nog even over onze militaire begeleiding. Bij een stop vanmiddag was wel mooi om te zien hoe dat gaat. Vooraan, middenin en achteraan de stoet een Jeep met 5 militairen. En als we dan ergens in de natuur stoppen nemen de heren posities in. Ze klimmen op een heuvel of lopen naar een andere plek en houden met het geweer in de aanslag alles om zich heen in de gaten. Ze letten heel goed op dreigingen uit de omgeving. Zonnebrillen en bivakmutsen op het hoofd. Toch een beetje het idee van de strijders in de auto's in landen als Libië. We gaan weer verder en komen bij de grens met Senegal. We merken al snel dat er een verschil kan zijn tussen wachten en lang wachten. De procedures die we ondergaan zijn niet te begrijpen. De een vult een formulier in, en de ander controleert dat dan weer. Er worden verbanden gezocht die er niet zijn, maar die zij wel vinden. Misschien is deze tekst niet zo begrijpelijk voor de lezers. Wij snappen er ook nog steeds niets van.

En dan moet je ook overal voor betalen: om Mauritanie te verlaten, om een brug over te rijden welke uitkomt bij de grens met Senegal, om Senegal binnen te gaan, om met een auto in Senegal te zijn, om die auto daar te verzekeren, etc. Dan ben je met al dat geklooi ook nog eens 7 uur onder de pannen. We kunnen helemaal niets tegen doen. Alhoewel, ze waren er bezig om een huisje te bouwen en maakten ter plekke zelf de stenen van zand en ander materiaal. Overigens, toen we de grens over waren, kwamen de nodige Senegalese dames op ons af, met de vraag om een kadootje voor de baby. En elke dame (leeftijd van circa 14 tot 30) had inderdaad wel een baby op haar rug (en nog wel een stuk of 4 andere kinderen om haar heen). De dames waren wel sympathiek: we mochten zo 1 of enkele kinderen meenemen. We mochten zelf de keuze maken. Kun je zien, vrienden heb of krijg je overal.

Toen het al donker was kwam de stoet weer in beweging. De plaats van bestemming is mij ontschoten, ergens in de buurt van Saint Luis of zo. Voor de challengers was het wel duidelijk, we gaan naar de bij Overlanders wel bekende Zebrabar. Het was nog 1,5 uur rijden. Toen we op de camping aankwamen was het verbazingwekkend hoe snel onze landgenoten kunnen zijn. Op het moment dat wij de auto uit stappen staat de helft van de groep al bij de bar. Al met al zijn wij om circa 00.30 uur het bed ingedoken, de laatste challengers pas tegen 05.00 uur.

Sponsor Marokko 2013

Sponsor Dakar Challenge